Cywilizacja sprzed obecnej

Pradawna cywilizacja, na której ruinach — wedle tezy Fejnra Vanena — stoi okolica Iverstein. Antykwariusz doszedł do tego po latach badań i zebrał w tej sprawie najbogatszą kolekcję pism i rycin. Prawda o tej cywilizacji pozostaje otwarta — to, co wiadomo, to obserwacje i interpretacje, nie pewnik.

Historia w kampanii

Sesja 01 — tropy pradawnych

Z opowieści Fejnra wyłania się obraz cywilizacji, która mocno wierzyła w nieśmiertelność i dla której ofiary z ludzi były normą. Jej śladem są nierozszyfrowane symbole (jak pismo pełne szlaczków) na ścianach ruin odkrytych w kopalni oraz na zbrojach starożytnych nieumarłych atakujących miasto — wykonanych z utwardzanego, brązowopodobnego materiału, nie z obecnej epoki. (To inni nieumarli niż „współczesne" szkielety, na jakie drużyna natknęła się na trakcie.)

Centralnym tropem jest rycina z Fejnrowych zbiorów: przedstawia pradawną cesarzową (o kocich rysach), która rządziła stąd i miała tu siedzibę władzy — na obrazie trzyma, a właściwie zjada, serce. Jej imienia nie zna nikt (rycina nie ma tekstu). Z układu gwiazd na rycinie Fejnr wyliczył, że ta sama konfiguracja powtórzy się za trzy dni — zbieg, który podsyca strach mieszkańców i legendę o ofierze.

Sesja 02 — zbroje z ryciny i głos kastera

Pierwsza noc obrony Iverstein dostarczyła tropów wprost potwierdzających związek nieumarłych z pradawną cywilizacją. Nieumarli nadciągający od kopalni nosili ten sam starożytny pancerz, który pokazywał Fejnr Vanen i który widnieje na rycinie — i po pokonaniu zapadali się pod ziemię bez śladu (inaczej niż nadzy nieumarli z cmentarza, zostawiający ciała). Wśród nich pojawił się nieumarły kaster ze złotą laską, który ściągał spod ziemi kościste łapy; gdy Mila go dobiła, próbował coś do niej powiedzieć w nieznanym języku, z wyrazem cierpienia — ale nie od zadanych ran. To pierwszy sygnał, że ci nieumarli mogą być czymś więcej niż bezmyślną hordą; sensu jego słów nikt jednak nie rozszyfrował.

Sesja 03 — „życie za życie"

Obraz dawnej cywilizacji zagęszcza się. Z Commune Mili przy zwoju Fejnra pada jedna myśl — „życie za życie" — spójna z ryciną władczyni trzymającej serce: metoda przedłużania życia przez poświęcanie cudzej energii witalnej. Druga rycina pokazuje cesarzową w klatce, otoczoną zakapturzonymi z kosturami jak złota laska kastera. Fejnr Vanen potwierdza, że cywilizacja miała obsesję życia wiecznego — i że pora stąd uciekać.