Świecące żuki

Owady z głębi kopalni — ciemne chrząszcze o seledynowym, połyskliwym blasku, gdy padnie na nie światło. Zamieszkują ściany bocznego tunelu, które nie są z litej skały, lecz podziurawione mnóstwem mikrotuneli, jakby materiał był przeżarty na wylot. Z drobnych porów wychodzą żuki znacznie większe niż otwory, z których się wygrzebują. Możliwe ogniwo między kopalnią a nieumarłymi.

Historia w kampanii

Sesja 03 — obudzone w ścianie, i ślad pod skórą

Tamun, wyczuwając w ścianie tunelu „dziwną obecność" i rytmiczne chrobotanie, spróbował dotknąć jej swoją mocą — ściana wessała energię, a spod jego ręki zaczął wygrzebywać się pierwszy, gigantyczny żuk, za nim kolejne; drużyna uciekła, zanim wyszły na dobre. Fejnr Vanen dołożył to, co słyszał od górników: po dokopaniu się do nowej jaskini jeden z żuków zakopał się górnikowi pod skórę, a ten zmarł i został pochowany na cmentarzu. To najmocniejszy jak dotąd trop, że żuki mogą być mechanizmem, którym z kopalni rodzą się nieumarli — choć ich natura pozostaje nierozstrzygnięta.