Wizu

Galapat — ostatni pozostały strażnik Iverstein. Olbrzymi żółwioczłek, dobre dwa metry wzrostu, o skorupie poznaczonej szramami; nie nosi zbroi, za to dźwiga na plecach wielką, dwuręczną pałę. Prostoduszny: na pytanie, czy chroni ludzi przed nieumarłymi czy przed nimi samymi, patrzy bez zrozumienia — „dla niego to jedno i to samo". Mimo że strażników było kiedyś więcej, został sam i wciąż stoi między miastem a tym, co nadchodzi nocą.

Historia w kampanii

Sesja 01 — rada ostatniego strażnika

Wszedł do karczmy, gdy drużyna poznawała sytuację miasta. Na pytanie o walkę z nieumarłymi dał prostą, praktyczną radę: „najlepiej nie ciąć, tylko miażdżyć" — stąd późniejszy pomysł drużyny, by zaopatrzyć się w broń obuchową. Potwierdził wzorzec ataków: nieumarli pojawiają się na ogół nocą (z rzadka za dnia), nadchodzą grupą, ale niezorganizowani — „po prostu idą w tę samą stronę". Dodał, że nikt już nie liczy ofiar, a ostatnia śmierć była ledwie parę godzin wcześniej. Broni miasta obok miejscowego kapłana Stróża.

Sesja 02 — dobił giganta

W noc ataku siedział w karczmie, pochłaniając michę gulaszu, po czym założył swoją gigantyczną maczugę na ramię i spokojnie wyszedł na plac, gotów do boju. W walce wspierał drużynę i mieszkańców, a w finale dobił gigantycznego zlepka nieumarłych ciał — tego samego, którego osłabili Tamun i Amarouk — wbijając go maczugą w ziemię. Po bitwie Amarouk podeszła do niego z pytaniem, czy taki nieumarły kaster i takie potwory zdarzały się już wcześniej.