Sesja 02 — Pierwsza noc obrony Iverstein

Druga sesja (z trzech; kontynuacja sesji 01). Drużyna spędza dzień 1 w Iverstein, szykując się na nocny atak nieumarłych: Mila poznaje imię kapłana — Darnun — a Amarouk wyczuwa, że właścicielka sklepu Tila jest „nie do końca kozą". O zmierzchu dzwon zwołuje mieszkańców i zaczyna się obrona placu. Atak nadchodzi dwiema falami — nadzy nieumarli od cmentarza i zbrojni w pancerz z ryciny od kopalni — wsparty gigantycznym zlepkiem ciał i nieumarłym kasterem ze złotą laską. Mila porywa panikujący tłum, a potem sama dobija kastera, tracąc przy tym cały pancerz; Wizu dobija giganta. Miasto ocala kosztem ofiar, a umierający kaster próbuje coś przekazać w nieznanym języku. Amarouk stawia na placu iluzję pomnika dla poległych.

Dzień przed nocą

Było koło pierwszej po południu, gdy drużyna uznała, że przed wieczornym atakiem lepiej się wyspać, a wyprawy do kopalni, na cmentarz i do ruin zostawić na jutro. Rozdzielili się: Mila poszła do karczmy doglądać rannej Arogi, a Tamun z Amarouk do sklepu Pod starą kozą sprawdzić Bertrama. W karczmie Mila przedstawiła się kapłanowi i poznała jego imię — Darnun; usłyszała, że Stróż to nie tyle bóg śmierci, ile obrzędów pogrzebowych, że kapłan szuka sposobu na zdjęcie klątwy i że Zanai przybyła parę miesięcy temu, a więc nie w czasie, gdy zaczęli pojawiać się nieumarli.

W sklepie drużyna poznała właścicielkę, starą faunę Tilę — „dokładnie jak koza z Kung Fu Pandy". Gdy Amarouk przyjrzała jej się swoim pierwotnym zmysłem, wyczuła dziwną woń i wrażenie, że to „nie do końca koza" — a Tila spojrzała na nią tak, jakby dokładnie wiedziała, co szamanka próbuje zrobić. Tamun tymczasem wszedł na dach karczmy i obejrzał teren: wielką kaplicę na cmentarzu, dziurę kopalni i poprzecinane wąwozami zbocza, z których nieumarli mogą wychodzić z wielu stron.

Zbiórka na placu

Drużyna odpoczęła (rozmawiając o tym, jak nieumarli na trakcie wysysali z nich nadzieję), aż około dziewiętnastej obudził ich dzwon. Karczma była już pełna — rodziny, dzieci, Wizu nad michą gulaszu, Tila uspokajająca mieszkańców opowieściami, a przy barze szefowa gildii z nieznanym dotąd Infernisem. Gdy Amarouk podeszła się przedstawić, Helia ją zbyła — za to Infernis okazał się towarzyski i przedstawił się jako Urdan. Amarouk odczytała nastrój tłumu (zestresowany, ale przywykły) i wypatrzyła w kącie podejrzaną parę w czarnych płaszczach — człowieka i goblina, uzbrojonych, szepczących. Z dachu Tamun dostrzegł w nocy jedno światło w ruinach. Nikt obroną nie dowodził; formalny dowódca, burmistrz Gredrut, się nie pokazał.

Dwie fale i kaster

Tamun pierwszy zobaczył, że nadchodzą dwie różne fale: nadzy od cmentarza i zbrojni w starożytny pancerz — ten sam, co na rycinie Fejnra — od kopalni, a wśród nich gigantyczne cielsko dwa razy większe od człowieka. Gdy na wieść o drugiej grupie szyk mieszkańców zaczął się łamać, Mila porwała tłum — „trzymamy się wąskich gardeł, nie uciekamy" — i obrońcy zaczęli słuchać drużyny. Tamun siekł nacierających bronią na łańcuchu z dachu; gigant w świetle okazał się zlepkiem wielu ciał o mnogości twarzy i łap. W kulminacji ujawnił się nieumarły kaster ze złotą laską, który ściągał spod ziemi kościste łapy — jedna z nich wciągnęła pod ziemię mieszkańca, który zniknął bez śladu.

Cena obrony

Mila przebiegła pole i rzuciła się samotnie na kastera. Ten chwycił ją ręką przeszywającą nekrotyczną energią, a mimo to Mila go dobiła — w chwili jego śmierci wszystkie okoliczne nieumarłe wpadły w szał i rzuciły się na nią, niszcząc jej pancerz do szczętu. Tamun i Amarouk osłabili giganta wspólnymi atakami, a dobił go Wizu, wbijając maczugą w ziemię. Po pokonaniu obu „przywódców" hordy rozpadły się i wycofały. Umierający kaster próbował coś powiedzieć Mili w nieznanym języku, z wyrazem cierpienia — ale nie od zadanych ran; sensu nikt nie uchwycił, a jego złota laska zapadła się razem z nim pod ziemię. Nieumarli od cmentarza zostawili normalne ciała; zbrojni od kopalni przepadli bez śladu.

Kolejna sesja

Mieszkańcy ponieśli Milę na rękach jak bohaterkę. Amarouk postawiła na placu iluzję kamiennego pomnika ku pamięci poległych. Drużyna chce opisać złotą laskę i słowa kastera antykwariuszowi — a Mila przeczuwa, że nieumarli jeszcze wrócą. Obroniona została pierwsza z trzech nocy; zostają dwie do powtórki układu gwiazd. Następna sesja ma zacząć się od odpoczynku — i rozegra się stacjonarnie.