Kontrabanda przez wzgórze

Przemyt omijający rogatki Cardenheima, zgłoszony przez Bjorna — bez pytania z czyjejkolwiek strony, w rozmowie, która miała dotyczyć zupełnie czego innego.

Co wiadomo

Bjorn wyklucza łapówki w straży. Uzasadnia to konkretnie: straż jest w tym mieście dobrze opłacana, a w proceder musiałaby być zaangażowana cała grupa, bo ludzie patrzą sobie nawzajem na ręce. Swoim ufa — z zastrzeżeniem, że mogą podpić albo komuś przyłożyć.

Sesja 4 — pierwsza ofiara po tej stronie

Skial traci zamówienia i to on pierwszy nazywa mechanizm od strony skutku. W Cardenheimie pojawia się dobra krasnoludzka broń z Sundabaru u ludzi, których przy obowiązującym podatku nie powinno być na nią stać — a jednocześnie ktoś rozpuszcza plotki, że kowal robi gówniano. Jeden kupiec już zrezygnował z inwestycji w mieście.

To domyka to, co w sesji 2 zgłosił Bjorn jako przemyt omijający rogatki: ta sama broń, ten sam kierunek, tylko widziana od strony rzemieślnika, którego wykańcza.

Sam Skial stawia to jako sprawę bezpieczeństwa miasta, nie zarobku: lepiej wytwarzać u siebie, niż zależeć od dostawców i ich kaprysów.

Plotka jest kampanią, nie nastrojem — dowodem anonimowa notka „nie kupujcie broni od Skiala" przypięta na tablicy przed Miedzianym Kotłem. Drużyna zerwała ją natychmiast.

Sesja 5 — pierwszy podejrzany z nazwiskiem

Drużyna po raz pierwszy wskazuje sprawcę, i to nie na podstawie dowodu. Gunnar wypowiada podejrzenie, że przemyt i obgadywanie Skiala to robota Rallofa Cardensona, i mówi wprost, że dowodu nie ma. Po rozmowie Grimchemera w domu Rallofa hipoteza rozrasta się o drugie nazwisko: elf Maeglin, ścigany za kierowanie zbrojną grupą przestępczą, miałby być człowiekiem od kontaktów i organizacji przemytu.

Podstawa tej hipotezy jest jedna i jest słaba: Rallofowi wyraźnie nie odpowiadało, że ktoś chce elfa szukać. Sam żadnego związku nie potwierdził.

Niezależnie od tego wątek zyskuje świadka po stronie kowala. Jubiler Talios mówi, że plotki o złej jakości broni Skiala są bzdurą i że ktoś je rozsiewa — a przy okazji zauważa, że do miasta napływają nowi, cwani kupcy, których nie zna.

Sesja 6 — organizator ma nazwisko, ale sieć go przeżyje

Przemyt zyskuje potwierdzonego organizatora: Rallof Cardenson. Przyparty do muru po zasadzce, Rallof przyznał, że organizował przemyt razem z Maeglinem i fałszował dokumentację podatkową, żeby maskować towar pojawiający się na rynku. Potwierdził też, że to on oczerniał kowala Skiala — część tej samej operacji, która zalewała Cardenheim tanią bronią.

Ale Rallof nie miał monopolu — i to jest ważniejsze niż jego śmierć. Przyznał wprost, że przemycają też inni. Był raczej reprezentantem biznesowym niż całą siecią; po jego zniknięciu interes zostaje, a ludzi na nim zarabiających jest więcej. Drużyna, likwidując Rallofa, nabruździła w interesach, których skali nie zna — i spodziewa się, że ktoś jeszcze może mieć do niej żal.

Sesja 7 — to była sieć

Przemyt ostatecznie przestaje być sprawą jednego człowieka. Hilde i Noran składają obraz sieci na Rauvinie, w której Rallof był płotką, Maeglin brokerem, a nad wszystkim stoi cienisty zakon oddany Shar. Rozbicie bandy Maeglina w Kniei sieci nie kończy — urywa tylko jej najbliższy trop, bo sam elf uchodzi za Rauvin.

Dlaczego to może nie być osobny wątek

Drużyna nie połączyła jeszcze dwóch rzeczy, które padły tego samego dnia w dwóch różnych miejscach: dziury podatkowe w mieście oraz przekręty finansowe i podatkowe Rallof Cardensona, o które zbierał materiał zamordowany radny Halwar. Nikt przy stole tego nie zestawił i nie jest to rozstrzygnięcie, tylko zauważona zbieżność.

Zobacz też