Balin

Rasa: krasnolud

Krasnolud z kamieniołomu w Gudvangen, bywa na świętach w Ofredal. Kpiarz: cudzy strach przed lasem kwituje pytaniem, czy zaatakuje go dzika łasica albo wielki borsuk, a opowieści o duchach — że to najwyżej wrona.

Z kniei na południe od traktu nic sobie nie robi, choć sam do niej nie chodzi. Naprawdę zajmuje go co innego: w kamieniołomie giną narzędzia.

Historia w kampanii

Sesja 1 — kpi z duchów, a potem mówi o zaginionych narzędziach

Pije z Pretem przy ognisku podczas uczty. Drużyna go nie kojarzy — kamieniołomiarze i mieszkańcy Ofredal nie spoufalają się aż tak. Grimchemer mija go z obrzydzeniem.

Najpierw jest publicznością cudzego strachu. Gdy Preto mówi, że boi się wyprawy w knieję, bo są tam duchy i gadające drzewa, Balin pyta, czy zaatakuje go dzika łasica albo wielki borsuk, i kwituje, że duchy to najwyżej wrona. Sam tam nie mieszka i nie zamierza się zapuszczać.

Dopiero potem mówi o rzeczy, która napędza całą resztę sesji — o ginących narzędziach. Nie widzi dziś swojego młotka; szuka po całym Cardenlandzie i okazuje się, że narzędzia giną wszystkim w robocie poza Haraldem, a w Cardenheim nie ginie nic. Jeden z jego kolegów znalazł swój młotek w wodzie przy wodospadzie niedaleko kamieniołomu: woda była przejrzysta, pstrąg trącił narzędzie, a młotek nie zdążył zardzewieć. To jest trop, który prowadzi drużynę do jeziorka Guden.

Podejrzenia rzuca niechętnie — ktoś podsuwa magazyniera, on to odrzuca, sam napomyka o elfie i zaraz się z tego wycofuje.

Wspomina też, że Gudvangen kiedyś dawno rozgniewało skarbnika, na co Grimchemer reaguje z niedowierzaniem.

Zobacz też