Preto

Rasa: niziołek

Niziołek, sierżant straży w Cardenheim. Zna całe rejony Cardenlandu z patroli i kojarzy Ofredal, gdzie ma siostrę. Na knieję na południe od traktu nie ma ochoty i nie ukrywa tego.

Współpracował kiedyś z Grimchemerem, gdy straży brakowało ludzi.

Historia w kampanii

Sesja 1 — boi się kniei i opowiada, czego się w niej boi

Przyszedł na święto do Ofredal, między innymi żeby odwiedzić siostrę. Siedzi przy ognisku z Balinem i je — po czwartej ofredalce twierdzi, że ma miejsce na kolejne cztery, bo korzysta z wolnego, póki może.

Korzysta z niego dlatego, że się boi. Major ma wysłać go na zwiady w knieję na południe od traktu, na północ od rzeki, i Preto mówi wprost, że jeśli tam pójdzie, będzie po nim. Na pytanie, czego konkretnie się boi, odpowiada: krzyki zmarłych, duchy, gadające drzewa, ludzie, którzy stamtąd uciekali. Balin kpi z tego przy ognisku, a Grimchemer, który dosiada się chwilę później, kpi drugi raz — Preto obstaje przy swoim.

Prostuje przy tym jedną rzecz, która okaże się ważna: las, w którym straż tłukła orków w zeszłym tygodniu, to co innego — tamten leży na zachodzie, a w tę knieję na południu nie zapuszczali się wcale.

Wspomina też, że do Cardenheim przybył dziwny kapłan, który gada o duchach i o starym Cardenheim, i że mieszkańcy nie lubią takich rozmów, więc kapłan wiele tam nie ugra.

Sesja 3 — to on opowiadał o puszczy

Nie pojawia się w scenie, ale w naradzie po ulewnym poranku Gunnar przypomina, że o nawiedzonej puszczy opowiadał „strasznie ciekawie" właśnie Preto — i że prędzej czy później trzeba będzie tam zajrzeć.

Puszcza zostaje jednak odłożona drugi raz z rzędu.

Sesja 5 — właściwy adresat sprawy mantykory

Bjorn przekierowuje do niego zgłoszenie o mantykorze, bo góry i trakty to działka Straży Dróg, którą Preto prowadzi. Sam Preto w tej sesji nie występuje.

Przez Bjorna przekazuje jednak wiadomość, której nie miał nikt inny: że przy Krwawej Reducie znowu zamieszkali orkowie — na zachód stąd, już za Ofredalem.

Sesja 6 — kartograf, orkowie pod sztandarem i zwiad za mantykorą

Preto wraca jako właściwy człowiek od dwóch spraw naraz: orków i mantykory. Drużyna zastaje go przy aktualizowaniu mapy z kartografem. Potwierdza, że przy Krwawej Reducie osiedli orkowie — jeszcze przed zimą, już tam zimowali — i że jego zwiadowcy dostrzegli nad Redutą zawieszone sztandary: orkowie są więc zorganizowani pod jakimś znakiem, którego nikt nie rozpoznał.

O mantykorach wie więcej niż ktokolwiek dotąd w okolicy: że rozumieją ludzką mowę, potrafią nią mówić i najczęściej służą komuś potężnemu. Odmówił udziału w polowaniu — nie poprowadzi swoich ludzi na potwora — ale wysłał oddział na zwiad, który wrócił z Olafowym koniem i z wyznaczonym terenem bestii: nisko, na wschód od Uskedal, przy skalistej skarpie.

Zobacz też