Winnie

Niziołka z Cardenheim, ukochana Emilia. Zaginęła przy zniszczeniu starego Cardenheim; Emilio szukał jej po zgliszczach i znalazł tylko jej pas.

Żyje — co potwierdziło się w sesji 4, trzydzieści pięć lat po zniszczeniu miasta: pracuje jako kelnerka w Miedzianym Kotle w Cardenheim. Pytanie otwarł sam Kaspar, mówiąc, że „może ta Winnie jednak gdzieś żyje", a Olaf i Gunnar kojarzyli niziołkę o tym imieniu.

Historia w kampanii

Sesja 3 — imię z opowieści, które drużyna kojarzy

Pada wyłącznie w relacji Kaspara o jego mistrzu. Nie wiadomo, kiedy zniknęła ani czy pas na zgliszczach znaczył jej śmierć — Emilio uznał, że tak, i odszedł.

Drużyna wychodzi z wieży z zamiarem sprawdzenia tego tropu przy okazji powrotu do Cardenheim.

Sesja 4 — żyje i pracuje w karczmie w Cardenheim

Kaspar rozpoznał ją natychmiast w jednej z kelnerek Miedzianego Kotła: starsza niziołczyca, na jakieś sześćdziesiąt, siedemdziesiąt lat. Ona, rozpoznając jego, straciła przytomność; druga kelnerka wytłumaczyła to przepracowaniem.

Jej relacja domyka historię starego Cardenheim. Atak orków był trzydzieści pięć lat temu. Uciekła z rodziną do Everlund, potem ruszyła dalej na zachód i zamieszkała w karczmie w drodze do Jalanthar, żeby o wszystkim zapomnieć — bała się wracać. Kiedy sytuacja się uspokoiła, poszła do wieży i nikogo tam nie było, bo Emilio i Kaspar byli wtedy w drodze.

Wie, co się stało z Emiliem, i to jest nowa wiedza dla całej kampanii. Najpierw ujęła to jako „odejście z tego świata", potem sama się poprawiła: nie umarł, dosłownie gdzieś się przeniósł. Zawsze mówił, że zabierze ją do świata pełnego gwiazd, skąd widać całą galaktykę i po których można podróżować.

Jej prośba nie jest zleceniem z zapłatą: dowiedzcie się chociaż, od czego zacząć szukać. Podpowiada potężnych magów, drużyna dorzuca klasztor. Czekała tyle lat, że poczeka dalej — ale chce się stąd wyrwać.

Zobacz też