Uskedal

Osada na zboczu Wzgórza Carned, w wyższych partiach. Produkuje smołę i dziegieć oraz wycina drewno opałowe, bardzo istotne w tych mroźnych stronach — rośnie tu szczególnie dobre drewno. Drewna nie spławia się rzekami, bo są zbyt płytkie i wąskie; zjeżdża się wozem, więc droga nie może być zbyt stroma.

Nieopodal osady spada wodospad Uskefosen i rozlewa się w Lustrzane Jezioro.

Rodzinne strony Gunnara, choć sam mieszka w Cardenheim. Dziegieć z Uskedal trafia też do Ofredal — Jonna używa go do pielęgnacji włosów.

Historia w kampanii

Sesja 1 — mijana po drodze, wspominana przy inicjacji

[omówione] Na święto do Ofredal przychodzą ludzie z Uskedal — obok tutejszych stanowią większość zebranych.

[omówione] Gunnar, pytany o własną inicjację, opowiada, że w Uskedal obchodzi się to święto mniejszą odnogą, z mniejszą pompą i raczej rodzinnie, w domu. Jego rodzina miała przy tym własne, sekretne rytuały, niezwiązane z tym, co wyznaje się w okolicy.

Drużyna mija okolice Uskedal w drodze w góry do Gudvangen.

Sesja 2 — punkt odniesienia w górach

[omówione] Przy opisie położenia Sosnowych Turni mnich podaje Uskedal jako miarę wysokości: turnie leżą wyżej niż Uskedal, już na skraju lasów, przy granicy kosodrzewiny. Wyżej są tylko hale i klasztor na szczycie.

Sesja 3 — dokąd przeniesiono wycinkę

Pada jako miejsce, do którego przeniesiono wycinkę spod Sosnowych Turni — razem z okolicami Ofredal — bo dowóz drewna z tamtego tartaku był za trudny i zapotrzebowanie się skończyło. Stary tartak porzucono.

Sesja 4 — drugie drzewo przy potoku i trzech uzależnionych drwali

Przy stromym potoku spływającym w stronę Ofredal rosło drugie z trzech drzew. Miejsce Mojo pamiętał jako wycinkę z siekierą wbitą w pień; Olaf rozpoznał je jako okolice, w których kiedyś mieszkał Gunnar.

Trzech miejscowych drwali — Ule, Sture i Hjalmar — było już uzależnionych od owoców i klęczało przed drzewem, prosząc driadę, żeby się pokazała. Po walce odpracowali karczowanie; drewno zostało na miejscu do sezonowania.

Z potoku, przy okazji, trzy ślamaki i siedem małych rybek rzecznych. Woda sięga w porywach do pasa, więc nic nie leży na dnie.

Sesja 5 — osada widziana z bliska

Pierwszy dokładniejszy opis samej osady: drewniane chaty, strzechy z pozbieranych gałązek, chaty wypalające węgiel, tartaki i wszechobecny zapach dziegciu i dymu; przez wieś płynie potok.

Olaf wynajął tu od drwali wóz na jeden dzień za dwa srebrniki i za kolejne dwa kupił pomoc przy załadunku drewna spod strumienia, którym spławia się drewno. Robota zajęła niecałą godzinę.

Sesja 6 — w pobliżu grasuje mantykora

Teren mantykory zawęża się do okolic Uskedal. Zwiadowcy Pretoa, wysłani, by wytropić bestię, wrócili z ustaleniem, że mantykora grasuje nisko, na drogach tuż na wschód od Uskedal, przy wystającej skalistej skarpie, gdzie może znajdować się jej leże. Osada staje się więc punktem odniesienia dla wątku polowania.

Zobacz też