mantykora

Skrzydlaty drapieżnik wielkości krowy, o ryku jak wielki kot. Lata nad wzgórzem od jakiegoś czasu i porywa zwierzęta gospodarskie: kozę oraz jedną z owiec Alma.

Pierwsi widzieli ją mnisi z klasztoru, potem plotka poszła do wsi i do miasteczka, aż dotarła do Thorvalda, który ostrzegł nią drużynę — tak samo mimochodem, jak wcześniej ostrzegał o wielkich zającach. W sesji 4 zabiła i zjadła konia Olafa.

Od sesji 5 wiadomo o niej rzecz, która zmienia jej status: mantykory rzadko bywają same i służą komuś potężnemu — często hordom hobgoblinów albo orków. Przestaje więc być bestią, która przyszła z gór, a staje się cudzym narzędziem.

Historia w kampanii

Sesja 4 — zabija konia Olafa na trakcie

Olaf jechał sam wozem wąską leśną drogą między Uskedal a Lustrzanym Jeziorem. Najpierw złamało mu się koło na zbyt stromym zjeździe; w czasie wymiany usłyszał ryk z powietrza i zobaczył, jak bestia pikuje na jego wóz.

Nie miał żadnego wyjścia. Koń był zaprzęgnięty, odczepienie zajęłoby za długo, głazów w pobliżu nie było, las stał za daleko. Próba odciągnięcia mantykory hałasem nie zadziałała.

Bestia zabiła konia i zjadła go na drodze; Olaf uciekł i przeczekał w lesie, żeby zobaczyć, kiedy odleci. Koń nazywał się Herman.

To pierwsza konkretna szkoda, jaką ten drapieżnik wyrządził komuś z drużyny — i pierwszy wypadek, w którym jeden z nich przegrał spotkanie sam. Olaf wyciągnął z tego wniosek o sobie: że odkąd ma swoje moce, jest przeklęty.

Sesja 5 — przestaje być zwierzęciem

Po południu zabiera konia Olafa z trasy i odlatuje z nim, a Olaf ratuje się ukryciem w lesie. To wszystko, co drużyna widzi na własne oczy; reszta tego, co o niej wie, pochodzi od obcych.

W nocy, gdy drużyna schodzi się na trakcie, powstaje pierwszy szkic planu: wytropić legowisko, ściągnąć bestię na ziemię siecią albo linami od Alma i pomścić konia. Gunnar traktuje to także jako sposób na to, żeby ludzie przestali się śmiać, gdy mówi, że jest poszukiwaczem przygód.

Nazajutrz rano łowcy przejeżdżający przez miasto odmawiają polowania na nią — polują na zwierzęta, nie na potworności — ale przekazują trzy rzeczy, których nie miał nikt inny:

To przestawia cały wątek. Do tej pory była bestią, która zabiła konia; po tej rozmowie jest oznaką statusu kogoś potężnego — a w tej samej sesji Bjorn powtarza za Pretoem, że przy Krwawej Reducie znowu zamieszkali orkowie. Nikt tych dwóch rzeczy przy stole nie połączył.

Po południu straż traktuje ją poważnie i odradza samodzielne polowanie. Bjorn obiecuje wystawić nagrodę i przywołuje precedensy: sto sztuk złota za wielkiego szczupaka ludojada sprzed dziesięciu lat i ogra, przy którym trzeba było zebrać całe miasto i były straty.

Sesja 6 — wraca po koło i dostaje adres

Mantykora pokazuje się drugi raz i drugi raz nic z tego nie wynika dla drużyny. W drodze wozem ląduje przy nim, zabiera koło i obwąchuje — mimo że nie ma tam mięsa; Grimchemer i Olaf kryją się tak kiepsko z percepcją, że ledwo ją widzą, a ona odlatuje. Pierwszy pełny opis: ogon jak jeżozwierz, najeżony drgającymi kolcami długości stopy, pomutowana lwia paszcza.

Teraz wiadomo, gdzie jej szukać. Zwiad Pretoa wyznaczył teren, gdzie grasuje — nisko, na wschód od Uskedal, przy wystającej skalistej skarpie, gdzie może być jej leże. Wątek „kto nią dowodzi" wiąże się z orkami spod sztandaru z Krwawej Reduty: jeśli mantykora służy komuś potężnemu, to ten ktoś może stać właśnie tam.

Sesja 7 — czyj jest symbol

Nie pojawia się w tej sesji, ale dostaje pana. Hilde, ostrzegając Gunnara, mówi, że symbol zauważony przy mantykorze to symbol rodowy gigantów — bestia służy więc rodowi albo potężnej jednostce spod tego znaku, nie błąka się sama. Mantykora wraca na listę celów następnej sesji: rekonesans i ubicie, z pytaniem, kto nią dowodzi.

Zobacz też