Sesja 01 w obrazach

Kadry z pierwszej sesji, od Zielonych Świątek w Ofredal do karczmy w Gudvangen, w kolejności zdarzeń. To ilustracje, nie zapis: pokazują sceny tak, jak je zobaczyliśmy po sesji, a wygląd postaci drugoplanowych, których nikt przy stole nie opisał, jest nasz. Gdzie obraz rozchodzi się z tym, co padło przy stole, podpis idzie za stołem. Poprawki zgłaszajcie jak do reszty wiki.

Rumiankowa Polana o poranku. Kończy się topnienie, zaczyna miesiąc kwiatów. Olaf nadbiega od strumienia z workiem ziół, o którym zapomniała Jonna; na świętym pagórku Chauntei stoją już ławy i pergola z pierwszych kwiatów, a akolici kończą przygotowania.

Jonna i kwas. Jonna, która odbierała poród Olafa jak większość porodów w okolicy, sadza go pod pergolą i nalewa kwasu chlebowego. Wieczorem bogini płodności ma go pobłogosławić; na Olafa zawsze można liczyć.

Brama zachodnia Cardenheim. Gunnar, puszczony z warsztatu wcześniej z okazji święta, wskakuje bez pytania na wóz Trygvego, między rodzinę i dwie dziewczyny w wieńcach jadące do rytuału. Obok młody mnich z opactwa tłumaczy mytnikowi, że tydzień temu widział stąd wieżę, której dziś nie ma; mytnik odpowiada, że dziś nawet helmitom nikt nie uwierzy.

Ría i wianek. Ría wraca z Myrkdalen tak, żeby trafić na samo święto. Po drodze plecie wianek z kwiatów przeplatanych grzybami, w którym coś żyje i się rusza; rozpada się, zanim dojdzie, i zostaje jej jedna gałązka z hubą na szyi. Żyłki na rękach i twarzy wieś zna od lat i nauczyła się o nie nie pytać.

Ría u Alma. Dom Alma stoi osobno, poniżej wsi. Ría znajduje po drodze zabłąkaną owcę i wpuszcza ją do stada, nic ojcu nie mówiąc; potem pomaga mu ogarnąć zagrodę, żeby pójść na święto razem. Alm wychodzi, wraca i znika jeszcze kilka razy, zanim ruszą.

Grimchemer przed karczmą. Grimchemer dopija wczorajszy dzień przed karczmą w Ofredal, z fajką, młotem i bukłakiem taniego wina. Dwaj starcy obok, Ola i Wik, swoje już obświętowali. Rusza dopiero, gdy widzi przechodzącą Ríę.

Wino na polanie. Trzysta osób z Ofredal, Uskedal i Cardenheim. Grimchemer podaje Ríi bukłak, nie patrząc; ona pociąga łyk i podaje ojcu, a Alm zerka podejrzliwie na wino i na krasnoluda. Tymczasem Olaf organizuje zakład o noc poślubną Beora i Anvili; Gunnar odpada z trzema miedziakami, Ría nie rozumie zakładu, ale wchodzi i zostaje strażniczką puli.

Ścieżka z pochodni. Po zmroku pochodnie prowadzą do kręgu kamieni. Jonna z jedenastoma kobietami, wszystkimi miesiącami roku, prowadzi ośmiogodzinny rytuał; wśród nich Inge, matka Olafa. Na końcu ścieżki Mjöl i Ulle z misą wody i miską oleju namaszczają sześcioro młodych, a czworo, o których ta opowieść, patrzy z tłumu, każde ze swoją własną inicjacją w pamięci.

Przy ognisku z Pretem i Balinem. Z dala od kapeli Preto, niziołek i sierżant straży z Cardenheim, pije z Balinem z kamieniołomu. Preto boi się, że straż pośle go do kniei za traktem, gdzie podobno krzyczą zmarli i gadają drzewa; Balin kpi, Grimchemer dosiada się i kpi po swojemu, a Preto obstaje przy swoim. Z tej rozmowy wychodzą narzędzia ginące w Gudvangen, dziwny kapłan w Cardenheim i umowa na rano.

Dio nad ranem. Przy dogasającym ognisku obcy o kozich rogach i czerwonej skórze przedstawia się: Dio, wędrowny bard i kronikarz, po tutejsze legendy. Opowiada o Strażnikach Ognia, którzy poszli z płomiennym fletem na Pana Mrozu i wrócili, nie mówiąc jak. Nikogo z czworga to nie porywa; Gunnar mówi, że jutro idą po narzędzia.

Poranek na polanie. Grimchemer śpi w tej samej pozycji co w nocy, z młotem pod brodą i cały w brokacie. Gunnar spał pod ławą, Ría padła tam, gdzie tańczyła, a Olaf wrócił z domu z wodą i chlebem z masłem. Wyprawa po narzędzia nie była tylko pijackim gadaniem, choć Gunnar zastrzega, że to nie zlecenie.

Babcia na ganku. W Ofredal Wolfgang pyta matkę, gdzie są pieniądze ojca. Wolf pracował czterdzieści lat na barkach po Rauvinie i z półrocznego rejsu przywoził żonie dwadzieścia złotych, więc gdzieś musi być więcej. Wolfgang potrzebuje pięćdziesięciu na posag dla córki, która chce wyjechać do Everlund; reszta znaleziska dla tych, którzy znajdą. Czworo bierze zlecenie.

Lustrzane Jezioro. Ścieżką zboczem, między lasem w górę i lasem w dół, do Lustrzanego Jeziora pod Uskefosen, największym wodospadem w okolicy. Nad wodą młodzi odsypiają święto. O jeziorze mówi się, że w bezchmurną noc, przy mocnym księżycu, widać w nim odbicie inne, niż powinno.

Plecak w jeziorku Guden. Przy mniejszym wodospadzie, w jeziorku Guden, Ría wskakuje do wody i nie widzi nic; Olaf wskakuje za nią i wynosi mały skórzany plecak z całymi paskami, na gnoma albo niziołka. W środku jedno dłuto, dwie kiełbasy, nadal jadalne, i prostacka figurka Tiamat. Nikt nie słyszał o gnomach w Myrkdalen, a dziecko nie nosi dłuta.

Kamieniołom Gudvangen. Kocioł kanionu o wielu poziomach, dziesięć kamiennych domów na krawędzi, dźwig w robocie, a u wejścia drewniana strażnica z krasnoludem z ciężką kuszą. Czworo staje nad krawędzią.

Grimwald odrzuca dłuto. W magazynie, pachnącym żelastwem i pyłem wapiennym, Grimwald ogląda dłuto z plecaka i odsuwa je: nie ich, gorsza robota i mniejsze dłonie, mniejsze nawet niż niziołkowe. Jemu brakuje sześciu kilofów i dziesięciu dłut, od trzech tygodni. Sztygar Godar słucha z założonymi rękami i daje za odzyskanie narzędzi dwieście sztuk złota, a czterdzieści za wiadomość o złożu.

Wejście do groty. Fangrim prowadzi czworo w górę i zostaje przy ognisku w dole, żeby było po czym trafić. Na klifie ślady: ścięte drzewa, obdrapany kamień, a pod liśćmi dziura z drabiną sznurową. Z dołu słychać rytmiczne uderzanie. Gunnar schodzi pierwszy, sam, i wraca z wiedzą o koboldach i o złożu żelaza za ścianą.

Olaf spada z drabiny. Gunnar i Grimchemer schodzą cicho; Olaf spada z hałasem i koboldy wiedzą już o wszystkich poza Gunnarem. Z ukrycia Olaf strzela pierwszy raz w życiu: kulką wody, która pachnie morską bryzą. Sam nie wie, że to robi.

Walka w grocie. Kobold strzela z procy i chybia, inwentor rzuca kwasem w Grimchemera, Grimchemer idzie na nich z młotem, Gunnar rzuca z półki. Ría dotyka ziemi i w kilku miejscach wyrasta grzybnia, która oplata dwa koboldy. Szef dzwoni po posiłki i pada od wody Olafa; reszta ucieka z krzykiem, że szef nie żyje.

Skunks. Inwentor sięga do kosza i wypuszcza skunksa. Skunks robi swoje w stronę Grimchemera; Grimchemer ustaje. Krzyczy na koboldy, żeby uciekały, i uciekają.

Świecący kij. Ría dobija ostatniego kobolda kijem. Tatuaże mienią się jej kolorami, a wyżłobienia w kiju świecą jak grzybnia; kobold ma chwilę, żeby to zobaczyć. Nikt z czworga nie padł.

Wodospad w głębi groty. Przez drugą jaskinię płynie silny strumień i spada w ciemność: tędy uciekły koboldy i tędy narzędzia trafiały do jeziorka. W skrzyni leżą kilofy i dłuta Grimwalda i jakieś papiery; Grimchemer bierze głowę szefa, skrzydełka inwentora i kawałki ogonów, żeby było widać, że zabito więcej niż dwóch.

Rozliczenie w Gudvangen. W kamiennej karczmie, przy stole sztygara, Grimchemer kładzie głowę kobolda i oddaje narzędzia. Godar wykłada dwieście w wekslu, cztery kamienie szlachetne i dokłada pięćdziesiąt za to, jak wynegocjowano. Wiadomość o złożu idzie gratis z jednym zastrzeżeniem: bez czarnego prochu nikt się przez tę skałę nie przebije. Czworo podejmuje się zdobyć proch w Cardenheim za pięć od sta z przyszłej kopalni.