Rauvin

Główna rzeka regionu, płynąca u podnóża Wzgórza Carned. Wielkością porównana przez prowadzącego do Sanu na wysokości Leska. W górnym jej biegu leży Sundabar; stamtąd sprowadza się narzędzia do kamieniołomu w Gudvangen.

Po Rauvinie pływały barki, na których Wolf przepracował czterdzieści lat, wożąc dla krasnoludów.

Jest na niej wysepka, która rozdziela nurt na dwa. To było ulubione łowisko Wolfa — podpływał tam i próbował łowić z obu stron naraz. Drużyna odnalazła ją w sesji 3, idąc wzdłuż rzeki w górę biegu, i to tam leżało jego złoto.

Nad Rauvinem są też miejsca uchodzące za nawiedzone — mówił o tym kapłan spotkany w sesji 1.

Historia w kampanii

Sesja 2 — z tła staje się celem

Rzeka istniała w kampanii od pierwszej sceny sesji 1 jako element geografii. W sesji 2 zbiegają się na niej dwa niezależne wątki, oba wskazujące to samo miejsce z różnych stron:

Na koniec sesji drużyna wybiera rzekę jako następny kierunek i planuje iść wzdłuż niej, wypatrując wysepki.

Sesja 3 — drużyna dociera nad rzekę i znajduje skarb

Odcinek w górę rzeki od traktu to szerokie, leniwe rozlewisko: raczej płytkie, ale z miejscami głębokimi i wirami, o których ostrzega Thorvald. Po drugiej stronie białe drzewo pełne czarnych kormoranów, na brzegach trawy i szuwary, w nich żaby i czapla złocista, z którą Ría rozmawia.

Wysepek jest wiele i z brzegu nie widać, które są trwałe. Ta właściwa — Wysepka na Rauvinie — znajduje się przy starej, zbutwiałej łódce porzuconej na brzegu.

W samej rzece, przy obozie na drugim brzegu, Olaf nurkuje po zioła i słyszy pod wodą ciągły szept, którego nie rozumie. Wynosi stamtąd koralowy mech.

Wieczorem nad rzeką słychać klangor żurawi.

Zobacz też