Czerwona Straż

Najemna straż Nowej Nadziei, rozpoznawalna po czerwonych szarfach. Ściągnięta i opłacana przez rządzące miastem gildie kupieckie, a utrzymywana z haraczu nakładanego na mieszkańców „za ochronę". W praktyce — jak mówią w mieście — „biorą, co chcą", pacyfikują niewygodnych i nie pilnują porządku, którego mieli strzec.

Historia w kampanii

Sesja 03 — straż, która nie strzeże

Drużyna zobaczyła czerwone szarfy w akcji dwukrotnie: brutalnie rozpędzały poranny tłum domagający się reakcji na zaginięcia, a potem dwóch strażników wypytywało o „delegację z Twierdzy" u płatnerza — wieść o Twierdzy Umber zaczynała ich kojarzyć z drużyną.

Okazało się jednak, że prawdziwym panem straży jest kto inny: przestępcza gildia ma ją pod kontrolą na tyle, że potrafiła związać dwóch strażników w bibliotece i obiecać drużynie, że póki trzyma układ, czerwone szarfy jej nie ruszą. Straż, formalnie narzędzie gildii kupieckich, bywa więc narzędziem gildii zupełnie innej.

Sesja 04 — dowódca i ultimatum

Poznano jej dowódcę: Lupin — wielki mężczyzna z blizną, ten sam, który rozpędzał tłum. To on aresztował feja Piera jako kozła ofiarnego po zniknięciu kapłanki Jary, i to on dosiadł się do drużyny w karczmie, by postawić ultimatum: dostarczyć prawdziwego sprawcę zaginięć i nie opuszczać miasta. Straż bierze haracz „za ochronę", a prawdziwym jej panem — jak wyszło już w S03 — pozostaje przestępcza gildia.

Sesja 05 — szarfy w karczmie i domknięcie sprawy

Wieczorem grupa czerwonych szarf (siedmiu→dwunastu) zablokowała drużynie nocleg w karczmie, rzucając „co zrobiliście z Hermanem"; jeden uderzył N0rb3rta — nadaremnie, bo poharatał sobie rękę o klankową żuchwę. Drużyna wyszła bez bójki. Nazajutrz, gdy odkryła ofiary w szklarni alchemika, to straż Lupina potwierdziła kopce i zamknęła sprawę — po czym wyprosiła drużynę z miasta. Prawdziwym panem straży nadal pozostaje gildia.

Sesja 07 — obrona bogaczy, nie miasta

Gdy demon gniewu pustoszył Nową Nadzieję, czerwone szarfy ginęły, rzucając się na niego bez szans. Reszta, pod Lupinem, zamknęła się na moście do garnizonu, broniąc dzielnicy możnych, którzy opłacają straż — resztę miasta pozostawiając ogniowi. Układ gildii odsłonił się więc w pełni: straż nie służy miastu, lecz tym, którzy za nią płacą.

Zobacz też