Sesja 10 — Demon Moraga

Drużyna wędruje głębiej w Talrun i przy ośmiu posągach spotyka demona w porcelanowej masce — to on był białą smugą z S09. Demon wymienia imię swego Pana: Morag, stary bóg, którego twarzą są posągi (i „maska" z notatek fungrila, S02). Zawierają pakt: świątynia kryje cząstkę Moraga, którą demon chce odzyskać, a cztery korytarze żywiołów to próby dla wiernych. W próbie wiatru drużyna pokonuje gigantyczną muchę i, dogadawszy się z żywiołakiem powietrza, zdobywa zakrzywiony sztylet (twór Moraga). W próbie wody udrożnia zatkany odpływ. Po drodze znów nękają ich kamienne koty, a młot Kael okazuje się dziełem Moraga. Ołtarz na dnie świątyni wciąż czeka.

Imię starego boga

Wracając do zagajnika, Tundus ustalił, że tamtejszy kwiat został przyzwany, nie wyrósł sam. Przy ośmiu posągach drużyna napotkała demona — dwumetrowego fauna w białej pelerynie, z porcelanową maską, całego utkanego z magii. Wypytany, wymienił imię swego Pana: Morag, którego miejscowi zwą starym bogiem — i ostrzegł, że znajomość tego imienia bywa niebezpieczna. Posągi przedstawiają właśnie Moraga; Baltazar rozpoznał w ich twarzy maskę z notatek fungrila (Osada Fungrilli, Zwój z symbolami, S02) — tę samą, którą nosił demon, który zabił N0rb3rta. Demon potwierdził też, że sztylet jest już pusty (demon Chciwości odszedł), a księga Medana jest starsza niż wielka bitwa bogów.

Pakt

Demon wyłożył naturę miejsca: Talrun to świątynia Moraga, wzniesiona nad jego cząstką, dzięki której sfery tu przenikają (stąd on sam może bytować, stąd kultystom udało się przywołanie). Cztery korytarze żywiołów to próby dla wiernych. Przybył odzyskać cząstkę, choć sam nie wie dokładnie, czym jest — więc zaproponował pakt: niech drużyna przeszuka część świątyni, a cokolwiek znajdzie i mu przyniesie, on oceni; za sukces wynagrodzi. Podzielili się: demon ruszył na północ (ku Morzu Lawy), drużyna na południe (wiatr).

Próba wiatru

Korytarz wiatru to przepaść z chwiejnymi mostami nad rojem owadów, z kokonami u ścian. Z dołu wzbiła się gigantyczna mucha (halucynogenny pył wydobywał z ofiar ich lęki — Baltazar ujrzał Valena) z chmarą krwiopijnych komarów; padła od kwasowego ciosu Tundusa, a młot Kael ujawnił przy tym drugą cechę — obszarowy wybuch magmy, dzieło Moraga. W jednym z kokonów znaleziono martwego kultystę. Na końcu — komin wiodący na powierzchnię, w którym wiatr wił się nienaturalnym wzorem wokół unoszącego się sztyletu. Strzegł go żywiołak powietrza (śmiech w wietrze); Tundus dogadał się z nim mocą natury, a Nyxara, pojąwszy, że trzeba oddać się wiatrowi, wzbiła się i pochwyciła broń. Z jej krwi powstała wstęga przywiązana na stałe do sztyletu — tworu Moraga. Czy to szukana cząstka, drużyna zostawiła do oceny demona.

Próba wody

Odnoga wschodnia to zalane sale; na wysepce w dolnej spał zębaty stwór, usypiany pyłem dziwnych grzybów. Wyżej, pod wodospadem, spadły głaz zatkał naturalny odpływ — woda powoli zalewała świątynię. Po drodze znów uderzyły kamienne koty (tym razem dwa), zawalając tunel i rozdzielając drużynę; jeden rozpadł się od Baltazarowego pchnięcia, drugi — po ciosie młota Kael — zbiegł przez ścianę. Tundus jako łosoś potwierdził, że głaz to korek; wspólnym wysiłkiem (i modlitwą Kael) drużyna wyrwała go, udrożniając przejście.

Kolejna sesja

Zbadano dwie z czterech prób (wiatr w całości, wodę częściowo); ołtarz i wewnętrzna świątynia na -2 wciąż czekają, a demon przeczesuje korytarz ognia na północy. Otwarte zostaje: czym jest cząstka Moraga i czy którykolwiek łup to ona; co zrobi demon; zębaty stwór i reszta kokonów; tożsamość autora pradawnej księgi. Czuwanie tyka dalej.