Sesja 11 — Kobieta z wody i szalony olbrzym

Drużyna domyka próbę wody w Talrun. Za grotą strzeżoną przez gargulce znajduje lodową jaskinię z kobietą z wody — tworem Moraga, której łzy tworzą rzekę; opłakuje troje zmarłych dzieci i trzy zbroje, które dla nich wykuła. Kael dostaje od niej Bladefare Armor, ale nieostrożna iluzja Baltazara budzi jej gniew — kobieta zmienia się w smoka i zalodza wyjście. Dalej drużyna spotyka szalonego olbrzyma (na którym magia działa odwrotnie); czytając jego myśli, Nyxara poznaje strukturę poziomu -2 — bramę świątyni na cztery klucze. Pomagają olbrzymowi oczyścić komnatę zielonego śluzu: łupem są buty do chodzenia po wodzie i złoty kielich, który olbrzym oddaje demonowi. Demon tłumaczy, dlaczego nikt nie pamięta starych bogów, i oferuje pomoc w otwarciu bramy. Czuwanie wchodzi w ostatni dzień; drużyna rusza ku próbie ognia.

Grota smoczycy

Woda spuszczona w poprzedniej sesji otwarła wschodnią odnogę. Najpierw drużyna starła się z dwoma kamiennymi gargulcami strzegącymi mroźnego korytarza — ożywionymi, przetaczającymi się przez cały tunel strażnikami, których Kael roztopiła młotem. Za nimi leżała gigantyczna, zalodzona jaskinia jak katedra. U źródła rzeki siedziała kobieta z wody — płacząca istota, której łzy stają się rzeką — a dwie syreny poiły ją tymi łzami, by trwała w zapomnieniu. Obok, na manekinach, czekały trzy wspaniałe zbroje, wykute dla trojga zmarłych dzieci: córki-wojowniczki, córki-czarodziejki i syna-nekromanty, których losy spletły się w zabójczy łańcuch. Syreny ostrzegły: gdyby ich pani w pełni pojęła swą stratę, rozpacz zmieniłaby się w gniew, a ona jest siłą potopu.

Dar i gniew

Kael, marząc o byciu wojowniczką jak zmarła córka, wypiła z kielicha — i dostała w darze Bladefare Armor, ciężką zbroję tej córki. Chcąc ukoić matkę, Baltazar wyczarował iluzję jej wspomnień; kobieta rozpoznała sztuczkę, wpadła w gniew i przemieniła się w smoka — z wężowym pyskiem i wielkimi skrzydłami. Kael na moment ją otrzeźwiła, pokazując zbroję córki, ale drużyna musiała uciekać; smok zionął lodem i zapieczętował przejście. Wyszli z jedną zbroją — dwie pozostałe i całe złoto zostały u niej. Jak orzekł potem demon, i kobieta, i jej smocza natura są dziełem Moraga.

Szalony olbrzym

W korytarzu wody drużyna natknęła się na olbrzyma — skulonego, jęczącego, z wyłupionymi oczami i jedynym okiem na czole. Nyxara weszła w jego myśli: zobaczyła umysł rozbity i szalony, ale znający świątynię na wylot, lęk przed komnatą śluzu i coś cennego, co go tam ciągnie — a przy okazji strukturę poziomu -2: wyspę pod wodospadem i bramę świątyni otwieraną czterema kryształami. Gdy Kael spróbowała olbrzyma uleczyć, magia się odwróciła i zaczęła topić mu skórę. Mimo to olbrzym był nieszkodliwy, a nawet opiekuńczy — i drużyna postanowiła mu pomóc.

Komnata śluzu

W parnej, zbudowanej ludzką ręką komnacie z czterech miejsc sączył się gęsty zielony śluz — kwasowe łzy — zbierając się w centralnym kociołku, z którego uformował się dzielący się łzawy stwór. Otoczył Kael cielskiem i rozpadał się przy każdym ciosie, ale drużyna rozbiła go wspólnie; Nyxara, rzucając zakrzywionym sztyletem, odkryła przy okazji jego drugą cechę — odbicie do kolejnego celu. W kociołku spoczywały buty do chodzenia po wodzie i złoty kielich — rzecz, której szukał olbrzym.

Kielich, klucze i dawni bogowie

Olbrzym wziął kielich, oddał go demonowi i skoczył do swego legowiska na -2. Demon schował kielich pod pelerynę — „coś, czego szukał", choć szuka dalej — i wyłożył drużynie, że bramę -2 otwierają cztery klucze, oferując pomoc w zamian za dalsze poszukiwania; ostrzegł zarazem, że ktoś już działa w środku. Wyjaśnił też, że odwrócona magia olbrzyma to nie klątwa, lecz skutek zepsutego umysłu, który „czyni wyobrażenia prawdą", oraz że nikt nie pamięta starych bogów, bo odprawiono rytuał kasujący tę pamięć — co Baltazarowi spięło w całość lekturę księgi Medana.

Kolejna sesja

Zbadano trzy z czterech prób -1 (ziemia, wiatr, woda); ołtarz i świątynia na -2 wciąż czekają za bramą na cztery klucze, w której ktoś już majstruje. Pozostał korytarz ognia (północ, Morze Lawy) — i to ku niemu drużyna ruszyła. Otwarte zostaje: imię kobiety z wody i olbrzyma, czym jest złoty kielich (czy to cząstka), kto odpieczętowuje bramę -2, oraz obudzony zębaty stwór z sali wody. Czuwanie wszedł w ostatni dzień.