Drzewo Stworzenia

Gigantyczne drzewo w sercu mroku, na które drużyna wypadła z otchłani. Wobec jego skali bohaterowie są „jak mysz". Jego gałęzie pokrywają runy będące nazwami rzeczy — od trywialnych (stół, człowiek, ork) po emocje (strach, odwaga), całe cytaty, teorie i rozpisane czary. Otacza je fioletowa mgła powstrzymująca mrok, który próbuje się przez nią przebić, ale nie sięga drzewa. To to samo drzewo, które Kael widziała w swojej wizji (S01) i które widnieje na fladze Hilltop — rosnące w świecie materialnym tylko w jednym miejscu, w Ostatnim Bastionie (tamto to zapewne jego wystający kawałek).

Uwaga: nazwę „drzewo stworzenia" ukuł Baltazar jako przekonanie drużyny („nie tylko drzewo życia, ale w ogóle drzewo stworzenia"). Mistrz Gry nie potwierdził jej jako nazwy własnej — to robocza nazwa drużyny, nie kanon świata.

Historia w kampanii

Sesja 13 — lądowanie, mrok i dwa kręgi

Drużyna wypadła z otchłani na ściętą na płasko gałąź (plac ok. 30 m) wysoko w drzewie; nieba ani dołu nie widać — wszystko poza najbliższym otoczeniem tonie we fioletowej mgle. Na platformie dwa koncentryczne kręgi: wewnętrzny z imionami Nowych Bogów (Ignarios i inni; Taros i Selmara przekreśleni), zewnętrzny zamalowany czarną, śluzowatą mazią nałożoną jak pędzlem (nie do roztarcia — Baltazar podejrzewa, że to zamazane imiona Starych Bogów). Z gałęzi uformował się portal z żółtawą energią.

Zastali tu Umbrę wchłaniającą Elirę, a przy niej Medana i Simiacha. Po ich odejściu Baltazar zbadał drzewo: uderzony kamerton Pieśni w ogóle nie wibrował — jakby to było miejsce „anty-stworzenia", absolutnej pustki — choć magia wciąż działała (płomyk na palcu). Tundus stwierdził, że to przyroda, lecz nie taka, jaką zna, i że to „drzewo nie chce" odpowiadać na jego druidcraft; rozpoznał w nim źródło swojej wizji kwiatu o nieskończonych korzeniach (S10). Za mgłą, jak sprawdziła Kael próbując się wzbić, rozciąga się absolutna nicość, zaprzeczenie życia.

Sesja 13 — rok zero: bogowie ryją świat

Przez drogowskaz (domena „wiedza", rok 0) drużyna wróciła do tego samego drzewa — teraz małego, wielkości zwykłego drzewa (dokładnie jak to z Hilltop), stojącego na ziemi, otoczonego mgłą; mrok był tu pasywny, „jak woda" opływająca przestrzeń. Wokół drzewa siedmiu Starych Bogów (Umbra — tu z oczami i twarzą, Menof — tu z ustami, Morag, Tawos, Oros, Ilios, Mintra) ostrzami ryło w drzewie imiona i rzeczy, a gdy kończyli, rozchodzili się we mgłę. Drużyna była dla nich niewidzialna.

Bohaterowie przekonali się, że mają wpływ na drzewo: Kael po dotknięciu runy „człowiek" poczuła, że wyrycie czegoś „prawdopodobnie by się stało"; Baltazar, dotykając symbolu Menofa, wyrył runę PRAWDA — i drzewo urosło, on zaś „wprowadził koncept przed czasem". Tundus odmówił rozmowy z drzewem — już dwukrotnie łączył się z nim przez kwiat i musiał przerwać, by go nie przytłoczyło. Wnioski: drzewo istniało przed bogami (oni „zaczęli ryć i rzeczy zaczęły pojawiać się w świecie materialnym"), a „rok 0" nie jest kalendarzem drużyny.

Sesja 15 — runa PRAWDA „miała powstać tak czy siak"

Przy rozmowie z Tawosem wróciła sprawa runy PRAWDA, którą Baltazar wyrył w roku 0 (S13). Tawos sprostował odruchowe przekonanie drużyny, że „zmienili przeszłość": nie ma czegoś takiego jak linie czasowe, a prawda powstała tam tak czy siak — żeby śmiertelnicy w ogóle wiedzieli, że istnieje. Działania drużyny w tych „wspomnieniach" bywają jednak wypadkową, która może przenikać na „drugą stronę", jeśli pokrywa się z tym, co i tak się wydarzyło. Potwierdził też, że to drzewo (i otaczająca je ciemność) są starsze niż bogowie.

Sesja 16 — miasto na szczycie

Wertując księgę Umbry, Baltazar znalazł mapę samego Drzewa, a na jego szczycie miasto Nuada — z biblioteką, faktoriami i wieżą, fizycznie wyrastające z gałęzi (nie jak wystający kawałek Drzewa w Bastionie). Tawos potwierdził, że Nuada urosła na Drzewie spontanicznie — taka była rola Drzewa: tworzyć rzeczy potrzebne. To domyka obraz Drzewa jako źródła, z którego „wyrasta" i Bastion, i siedziba Nowych Bogów.

Sesja 17 — martwy pień w roku 2091

W Nuadzie 2091 Drzewo jest martwym pniem — miasto wciąż na nim rośnie, ale życie ledwo się w nim tli. Tundus ocknął się spętany w jaskini zbudowanej z jego korzeni, zawieszony nad otchłanią, a z wnętrza Drzewa wytoczyła się Usługa sprzątająca. W korzeniach kłębiła się ta sama ciemność z mackami co w świątyni Moraga (Ciemna Substancja).

Sesja 18 — miasto faluje na czubku

Z podwyższenia w fabryce drużyna zobaczyła, że Nuada faluje z lewa na prawo — bo rośnie na czubku poruszającego się Drzewa. Kwiaty ze świątyni Moraga oplatają je gęstą siecią sięgającą całego miasta; to przez nie, rytuałem z zwoju, Tundus cofnął Nuadę w czasie.

Zobacz też