Otchłań pod świątynią

Nieprzenikniona ciemność uwięziona pod dnem świątyni Talrun (poziom -2). Przed uwolnieniem trzymała ją w ryzach czerwona bariera rozpięta między czterema gigantycznymi kryształami; spod pola wyglądała jak dziura w ziemi i wielka otchłań, z której co jakiś czas wystrzeliwały mroczne macki, uderzając o barierę. To ta sama charakterystyczna ciemność, którą drużyna widziała w piwnicy sklepu Medana (S05), tyle że nieporównanie potężniejsza. Rytuał Medana zniszczył barierę, a otchłań wessała drużynę — i tym samym zamknęła pierwszy rozdział wyprawy. Czym jest naprawdę, nie wiadomo (imię nie padło).

Historia w kampanii

Sesja 12 — rytuał, który zdjął barierę

Schodząc na poziom -2, drużyna ujrzała komnatę w czerwonym świetle: cztery dwumetrowe kryształy, z których trzy już leżały w gruzach, rozpiętą między nimi czerwoną barierę, a pod nią otchłań z mackami ciemności. Nad polem Medan odprawiał z kultystami rytuał. Gdy Baltazar fireballami rozbił kultystów i strzaskał ostatni kryształ, bariera znikła i rytuał dopełnił się: macki wystrzeliły w całą komnatę, a szpara zaczęła wciągać wszystkich do środka (z każdą akcją trzeba było opierać się temu siłą). Macki pochwyciły Tundusa; Nyxara została wciągnięta pierwsza i znikła, a tuż za nią w otchłań wskoczył Medan. Drużyna, ledwo żywa, sama rzuciła się w dziurę w ślad za nimi.

Po długim, pozbawionym poczucia czasu spadaniu w całkowitej ciemności bohaterowie wylądowali na czymś, co wygląda jak kora drzewa — na placu uformowanym w rozwidleniu gałęzi, gdzie czekały na nich dwie postacie. Dokąd otchłań ich przeniosła i czym sama jest — pozostaje otwarte.

Sesja 13 — ta sama ciemność wokół drzewa

Platforma, na której drużyna wylądowała, okazała się częścią gigantycznego drzewa, a otaczający je mrok — tą samą ciemnością, przez którą wpadli: „dokładnie jak ta w piwnicy Medana", z własną osobowością i mackami. Drzewo chroni przed nią fioletowa mgła: macki próbują się przez nią przebić ku drzewu, ale nie sięgają. Gdy drużyna odwiedziła rok 0, ta sama ciemność była pasywna — opływała przestrzeń „jak woda" — podczas gdy w teraźniejszości jest agresywna. Jak sprawdziła Kael próbując wzbić się w górę, za mgłą rozciąga się absolutna nicość, zaprzeczenie życia — nie wiadomo nawet, czy dałoby się ją przeżyć.

Czym ciemność jest, wciąż nie padło — nie nazywać jej Umbrą ani Ciemną Substancją; Umbra to osobna, obecna tu fizycznie istota, a nie sam mrok.

Sesja 14 — uśpiona w czarnym krysztale

Na wulkanie (ogień/508) drużyna zobaczyła tę samą ciemność zamkniętą i uśpioną w czarnym krysztale — wirującą spokojnie, nie próbującą się wydostać (inaczej niż agresywna otchłań z S12). Wedle Strażnika ta ciemność wypełnia przestrzeń między każdym wymiarem, który przemierzał; nigdzie indziej nie widział jej uwięzionej w takiej formie. Kto i po co ją tu zamknął — nie wiadomo. To wiąże tajemniczą ciemność z podróżą między wymiarami, nie tylko z rytuałem Medana.

Zobacz też