Kobieta z wody

Potężna istota wody spotkana w zalodzonej grocie na poziomie -1 Talrun, u źródła rzeki, którą sama tworzy. Jej postać — włosy, szata, całe ciało — jest ze spływającej wody; siedzi i płacze, a jej łzy stają się rzeką płynącą przez jaskinię. Wedle słów służących jej syren to nie jest zwykły żywiołak, lecz twór samego Moraga — „nasz Stwórca" — istota o wielu imionach, związana z wodą jako siłą potopu: w zamierzchłych czasach takie byty sprowadzały na świat kataklizmy i powodzie. Imienia własnego nie zdradziła (drużyna zna ją tylko po naturze). W gniewie przybiera postać smoka.

Dla porządku: „Smok lodowy", „Wielka Istota Wody", „Pani Jeziora" to określenia opisowe — żadne imię nie padło przy stole.

Historia w kampanii

Sesja 11 — trzy zbroje, dar i gniew

Za grotą gargulców drużyna weszła do gigantycznej, zalodzonej jaskini jak katedra. U źródła rzeki siedziała kobieta z wody, pogrążona w rozpaczy; dwie syreny co chwila podawały jej kielich z jej własnymi łzami, którymi poiły ją, by zapomniała. Obok piętrzyła się sterta złota i stały trzy manekiny z trzema wspaniałymi zbrojami: granatowa magiczna szata, ciężka płytowa (Bladefare Armor) i lekka, jedwabno-skórzana.

Kobieta opowiedziała o trojgu zmarłych dzieci, dla których wykuła te zbroje — układ domykający się jak papier-nożyce-kamień: - córka-wojowniczka (jej zbroja płytowa) — zabita przez nekromantę panującego na północy, - córka-czarodziejka (jej magiczna szata) — pomściła siostrę, zabiła nekromantę, ale zginęła od jego armii szkieletów, - najmłodszy syn — chorowity, parał się magią śmierci, zginął z ręki maga, zanim dostał trzecią zbroję.

Syreny ostrzegły, że służą jej po to, by zapomniała — gdyby w pełni uświadomiła sobie stratę, rozpacz zmieniłaby się w gniew, a wtedy ucierpiałby cały świat; radziły odejść. Kael, aspirując do bycia wojowniczką jak jej córka, wypiła łzy z kielicha — i kobieta wręczyła jej zbroję córki (Bladefare Armor). Gdy Baltazar stworzył iluzję jej wspomnień, by ją ukoić, kobieta rozpoznała sztuczkę, wpadła w gniew i przemieniła się w smoka — pysk się wydłużył, źrenice zwężyły, z pleców wystrzeliły wielkie skrzydła. Kael na moment ją otrzeźwiła, pokazując zbroję córki (usłyszeli tylko „precz"), ale drużyna musiała uciekać; smok zionął lodem i zapieczętował przejście soplami. Wyszli z jedną zbroją — dwie pozostałe i całe złoto zostały u niej.

Syreny

Dwie syreny towarzyszą kobiecie w wodzie — kobiece kształty z rybimi płetwami zamiast włosów. Służą jej, nabierając wody z rzeki jej łez i pojąc ją nią, by trwała w zapomnieniu; same mają dobre zamiary (troszczą się o nią, nie więżą jej ze złej woli). To one rozmawiały z drużyną i ostrzegły przed jej gniewem. Gdy iluzja Baltazara wywołała przebudzenie, syreny zniknęły pod wodą.

Zobacz też