Lady Emeralda

Przywódczyni Podniebnego Dworu — fejka o niezwykle smukłej sylwetce, w pomarańczowej sukni, z rzędem czułek zaczesanych jak włosy i melodyjnym, wibrującym głosem. Mówi zagadkami, odpowiada pytaniem na pytanie i kolekcjonuje wiedzę jako walutę — informacje „ją fascynują" bardziej niż złoto. Potrafi odczytać historię rzeczy i ludzi samym spojrzeniem.

Historia w kampanii

Sesja 04 — gospodyni, która wie więcej, niż mówi

Przyjęła drużynę w sercu dworu i w zamian za ich historię odsłoniła wiele: - Natura sztyletu: przeczytała „pamiętnik" mordercy z osady — autor najpierw miewał sny, potem kupił sztylet; klątwą jest spełnienie marzenia kosztem cudzej krzywdy, a broń „chce potężnego dzierżyciela i zrobi wszystko, by mu pomóc". Podsunęła, że demon — byt z czystej magii, sługa starych bogów — może używać sztyletu jako medium, i że byłby to „bardzo podejrzany sprzymierzeniec". - Wizja Kael: orzekła, że dwie postacie ze snu Kael to starzy bogowie, koncepty — bezusty starzec to PRAWDA (Menof), bezoka kobieta to jego siostra, KŁAMSTWO (Umbra). Napomknęła o rytuale jednego z nich, który mógłby zmienić skrzydła Kael — sprzecznym z jej wiarą. - Lupin: nazwała go „fascynującym" — całe miasto go nienawidzi, a on trwa u władzy; przeczuwa za nim większą siłę.

Nie wzięła zapłaty: „jeśli zrobicie, co planujecie, to, czego potrzebuję, stanie się samo". Jej słowa to jej twierdzenia, nie potwierdzona prawda — ale drużyna wyszła od niej wiedząc nieporównanie więcej, niż gdziekolwiek indziej w mieście.

Sesja 05 — gospodyni wygnańców

Gdy drużyna, wyrzucona z miasta, wróciła na nocleg, Emeralda przyjęła Baltazara na prywatnej audiencji w sprawie sztyletu. Powtórzyła, że komunikacja z istotami z innych sfer jest niebezpieczna, że byt w sztylecie ma „bardzo nieprzyjemny dla was interes" (oczywiste, skoro znaleziono go wśród martwych fungrilli) i że „każdy, kto chce rozmawiać, ma interes — sztuką jest, by wyszedł na waszą korzyść"; konkretnej rady jednak odmówiła. Jej Dwór okazał się przy tej okazji kieszonkowym wymiarem (czar „bezpiecznej przystani"), co Baltazar rozpoznał sam.

Sesja 06 — nauczycielka świata

Wyrzucona z miasta drużyna wróciła do Dworu, a Emeralda rozdała im więcej wiedzy, niż gdziekolwiek indziej: - Sztylet: mieszka w nim demon; z takimi bytami nie ma współpracy, tylko pakt — im więcej go używasz, tym chętniej pomaga, bo wykorzystuje was tak, jak wy jego. By go poznać, trzeba demonologa / maga z podziemia albo księgi Medana. Wedle mitologii świata demony to pomniejsze bóstwa, które walczyły po stronie zapomnianych bogów. - Naczynia: demony nie utrzymają się długo w naszej sferze, więc naczynia służą, by je zakotwiczyć — demony są w ludziach, ludzie w naczyniach; runy Medana to nie „runy demoniczne", lecz przejście, którego kierunek rozstrzyga, co z niego wyjdzie. - Rezonans: wedle wiary jej ludu wszystko rezonuje, a rozwój cywilizacji zagłusza rezonans i magia zanika — to, co ludzie biorą za „odejście bogów". By rytuał Pieśni Baltazara zadziałał, trzeba miejsca silnego rezonansu z dala od cywilizacji; wskazała małą, bezimienną wyspę daleko na wschód u wybrzeży Hilltop, do której rytuał może go poprowadzić.

(Wszystko to pozostaje jej twierdzeniami.)

Sesja 07 — zgoda na odczyt i odejście Dworu

Gdy drużyna gościła u niej po odzyskaniu Piera, Emeralda zgodziła się, by Piero zbadał miecz N0rb3rta — i to jej fej odsłonił w nim demona Chciwości. Gdy miasto zaatakował demon gniewu, uspokoiła spanikowany Dwór, zapewniając drużynę, że póki jest u niej, nic jej nie grozi. Odmówiła jednak wysłania ostrzeżeń do miast czy lordów — nie chciała ryzykować bezpieczeństwa podopiecznych „w obliczu tego, co się dopiero zabudza". Po klęsce Nowej Nadziei jej Dwór zniknął z okolic miasta.

Sesja 17 — wyrocznia wrośnięta w drzewo

W Nuadzie 2091 drużyna zastała Emeraldę wrośniętą w niewielkie drzewo w cyrku (Podniebny Dwór) — porośnięte kwiatami jak te ze świątyni Moraga (znacznie mniejsze, jak wielkie lilie). Ledwo mówi (działa raczej jak wyrocznia), a oczy wodziła za Nyxarą. Położyła dłoń na krysztale Nyxary — oczy rozbłysły tak jak u Piero czytającego przedmioty — i wskazała szufladę z zwojem o kwiatach. Czy wciąż żyje, czy już tylko trwa jako część drzewa — niejasne.

Sesja 18 — wyrocznia wskazuje zwój

Wciąż wrośnięta w drzewo w cyrku Nuady, Emeralda odpowiadała Tundusowi na każde pytanie o ratunek tym samym — wydając z siebie i wskazując zwój. Gdy Tundus próbował rozmawiać z kwiatami, odpowiadała nie roślina, lecz ona, nieodmiennie: „zwój".

Zobacz też