Tawos

Stary Bóg — jeden z trzech bogów odpowiedzialnych za upływ czasu; jego domeną jest przeszłość. Na kamiennym moście przedstawia go gigantyczny posąg: całkowicie łysa głowa z zamkniętymi oczami, opatrzona plakietką z imieniem. Jest też jednym z siedmiu Starych Bogów, których drużyna zobaczyła przy tworzeniu świata.

Historia w kampanii

Sesja 13 — posąg na moście i bóg roku zero

Przechodząc przez portal z drzewa, drużyna trafiła na długi kamienny most. Przy drogowskazie stały dwa posągi łysych głów; na jednym Baltazar odczytał plakietkę Tawos, na drugim Oros. Studiując na odpoczynku pradawną księgę Medana, Baltazar ustalił, że to imiona bogów czasu: istniała trójka odpowiadająca za jego upływ — Tawos (przeszłość), Oros (teraźniejszość) i brakujący Ilios (przyszłość). Głowa Tawosa patrzyła ku drugiemu posągowi.

W wizji roku 0 (domena „wiedza") Tawos był jednym z siedmiu Starych Bogów rytuału tworzenia — jedną z „łysych głów", nie do odróżnienia wyglądem od pozostałych bogów czasu. Wyrytych na kręgu imion drużyna liczyła siedem: Umbra, Morag, Tawos, Oros, Ilios, Menof i Mintra.

Sesja 15 — posąg otwiera oczy i mówi

Po powrocie drużyny z piwnicy Medana posąg Tawosa otworzył oczy — nie zwykłe oczy, lecz źrenice nieustannie rozpadające się na setki mniejszych i zlepiające z powrotem, jakby jednocześnie patrzył na niezliczone miejsca i czasy — i przemówił. Była to najdłuższa ekspozycja w kampanii; wszystko poniżej to twierdzenia Tawosa (choć to Stary Bóg i brzmią autorytatywnie).

O sobie i miejscu: Tawos stworzył to miejsce sam, dla siebie i braci (Orosa i Iliosa). Podróżowali przez czas, aż zdali sobie sprawę, że stracili Iliosa — a że to „nigdy nie wydarzyło się gdzie indziej", jest to moment, w którym świat się skończył; stąd wszędzie ciemność, a jedynym sposobem przetrwania było zamrożenie miejsca w czasie (zdolność śpiącego Orosa). Na pytanie, co go wybudziło, odparł: „nigdy nie spałem". Ujawnił się teraz, bo drużyna „wreszcie zaczęła dochodzić do czegoś, do czego nie doszedł nikt wcześniej" — wcześniej milczał celowo, by próbowali bez konsultacji. Dodał, że drużyna to 48. wersja siebie, z którą rozmawia.

Resztę jego wykładu niosą dedykowane strony: prawo korekcji; natura ciemności (istniała przed bogami; trzeba ją karmić — stąd życie i wymiary); cztery aspekty Umbry; rozłam z Menofem; Nowi Bogowie jako anomalie; Ignarios = mag z wulkanu; Mintra jako siostra Moraga; motyw śmierci Valena; naczynia jako dywersja. Drogowskaz, wyjaśnił, pokazuje wszystkie miejsca, które Umbra w jakiś sposób zmieniła — jedyne takie, jakie zdołał zlokalizować; sam nic w nich nie znalazł, więc pozwolił próbować drużynie. Ucieczkę alt-Nyxary wziął na siebie („to problem, który będę musiał rozwiązać"). Rozmowa ma być kontynuowana.

Sesja 16 — przewodnik po przeszłości

Tawos pozostał na moście jako rozmówca drużyny przez całą sesję. Wyjaśnił Baltazarowi, że Wielka Pieśń to dla niego „coś jak oddychanie" — rezonans między wymiarami, na który nie zwraca uwagi. Gdy drużyna wróciła z ogrodu roku 0, potwierdził, że słup światła, przed którym uciekli, to Menof (nie da się okłamać boga tajemnicy; Menof potraktowałby ich „jak niechcianą roślinność"). Wyłożył naturę Nuady — miasta Nowych Bogów na Drzewie, „między rzeczywistym a boskim", osiągalnego „przez przyszłość". Na koniec, wobec krystalicznej choroby Tundusa i Nyxary, przyznał: „już to kiedyś gdzieś widziałem", ale pomóc nie potrafi — lekarstwo jest tylko w Nuadzie, i trzeba się spieszyć. Zaznaczył, że to, co drużyna ogląda w portalach, to wycinki sprzed ich istnienia, lecz mają znaczenie, bo widzą, czego nikt inny nie widzi.

Sesja 17 — głowa znika z mostu

Zapytany, czy drużyna nie jest manipulowana drogowskazem, Tawos (przez narrację) przypomniał, że tablice wskazują momenty i miejsca, w których dostrzegł zmianę w czasie — nie manipulację, lecz ślady korekt. Gdy drużyna szykowała się do wyjścia, jego głowa zniknęła z mostu wraz z głową brata Orosa, a świece w latarniach wypaliły się w sekundę — czas ruszył. Drużyna przypomniała sobie jego słowa: to miejsce istnieje tak długo, jak jego brat śpi.

Zobacz też