Sesja 08 — Jaskinie Talrun

Drużyna żegna N0rb3rta przy jego pomniku — a Baltazar przejmuje sztylet, który tym razem bez oporu schodzi z martwej dłoni. W drodze na południe, tropem mapy Piera, poznają Tundusa, Firbolga-druida palącego stos swojego mistrza, poległego w zasadzce. Tej samej nocy drużynę napadają maskowani zabójcy, którzy po śmierci rozwiewają się w dym; Tundus dołącza do walki i do drużyny. Razem docierają do jaskiń Talrun — „pieśni żywiołów" — gdzie zawalone wejście otwiera dopiero dysk czterech żywiołów, a w głębi kultyści krystalizują z rytuału świadomego żywiołaka. Istota pada od ciosu Tundusa, ale z dołu pod zapadniętą świątynią dobiega szum rzeki — i wrażenie, że coś tam jeszcze czeka.

Pożegnanie i nowy oręż

Nazajutrz po śmierci N0rb3rta drużyna wróciła pod jego pomnik. Baltazar dorysował mu ostatnie nacięcie, otoczył posąg iluzoryczną „gablotą" z napisem „Bohater Nowej Nadziei", a Kael oddała hołd. Wtedy okazało się, że miecz, którego dzień wcześniej nie dało się wyjąć, teraz zsuwa się z dłoni bez oporu i bez syku — Baltazar zabrał demona chciwości dla siebie, w rękę pomnika wkładając zwykły miecz. Wdzięczni mieszkańcy dali drużynie prowiant na cztery dni; ruszyli na południe, w pierwszy dzień Czuwania.

Druid znad stosu

Na południu, w gęstym leśnym rezerwacie, drużyna natknęła się na Tundusa — Firbolga-druida palącego stos pogrzebowy swojego mistrza, poległego dzień wcześniej w zasadzce. Zmiennokształtny (mgła, jastrząb, pantera), ruszył śledzić zakapturzone sylwetki mknące przez las — te same, które nocą napadły obóz drużyny. W walce maskowani zabójcy razili dymem i sztyletami z drzew; Baltazar odparł ich ścianą ognia i pierwszym „grzmotem w pieśni", Kael ugasiła pożar, a Tundus spadł na nich czarną panterą. Zabici rozwiali się w dym, zostawiając maski i płaszcze; ich groźny przywódca uciekł. Tundus — bez powrotu do plemienia, ze wstydu, nie z wygnania — dołączył do drużyny: jego mistrz tuż przed śmiercią wyczuł spaczenie bijące od jaskiń, do których wszyscy teraz zmierzali.

Pieśń żywiołów

Jaskinie Talrun — w mowie druidów „pieśń żywiołów" — drużyna zastała z wejściem zasypanym głazami. Otwierał je dopiero kamienny dysk czterech żywiołów z kryształem: gdy Tundus przepuścił przez siebie kolejno ogień, wodę, powietrze i ziemię, głazy uniosły się, jakby znikła grawitacja. W głębi, w zapadniętej pod ziemię świątyni z wielkim dołem, trzej kultyści dokończyli rytuał, który skrystalizował świadomego żywiołaka — wirującą istotę z kryształowym rdzeniem, potrafiącą zamieniać podłoże w lawę. Drużyna przerwała obrzęd: Baltazar strącił przywódcę do dołu, a Tundus jako pantera zadał żywiołakowi cios kończący w rdzeń.

Kolejna sesja

Po walce zapadła cisza — ale z dołu pod świątynią dobiegł szum gwałtownej rzeki i wrażenie, że coś tam w głębi czeka. Źródło spaczenia Talrun pozostaje nierozwiązane, przywódca kultystów zniknął w dole, a Czuwanie trwa. Kim byli maskowani zabójcy (i czy to ludzie Muriel), po co kultystom żywiołak i co kryje dół — zostaje na później.