Nuada

Miasto, które Nowi Bogowie obrali sobie za siedzibę — rośnie na szczycie Drzewa Stworzenia. Wedle Tawosa leży „pomiędzy tym, co rozumiecie jako rzeczywiste, a tym, co my rozumiemy jako boskie" — nie istnieje w żadnym konkretnym czasie, lecz, jak samo Drzewo, „pomiędzy wszystkim", na tym samym planie. Baltazar zobaczył je jako mapę w księdze Umbry: trzy główne elementy — biblioteka, coś jak gigantyczne faktorie Polaris i w środku wieża sięgająca poza widok — a całość fizycznie wyrasta z gałęzi, jak domek na drzewie wielkości miasta (nie jest to, jak w Bastionie, wystający kawałek samego Drzewa).

Czym jest (wg Tawosa)

Historia w kampanii

Sesja 16 — miasto na mapie i cel podróży

Odkryta najpierw jako mapa w księdze (w poszukiwaniu runy PRAWDA Baltazar trafił zamiast niej na rysunek Drzewa z miastem na szczycie, podpisanym Nuada). Dopytany, Tawos wyłożył jej naturę. Gdy pod koniec sesji Tundus i Nyxara zapadli na krystaliczną chorobę z wulkanu (ogień/0), Tawos wskazał Nuadę jako jedyne miejsce, gdzie da się ją usunąć — i trzeba się spieszyć, bo choroba postępuje poza bezczasowym mostem. Droga do niej wiedzie „przez przyszłość".

Sesja 17 — wyprawa do roku 2091

Drogowskaz ustawiony na wiedza + 2091 przeniósł drużynę do Nuady w dalekiej przyszłości — zrujnowanej, spowitej różowo-fioletową mgłą, którą „głowa" ledwo utrzymuje w ryzach; miasto ma świetność za sobą. Wyrasta z martwego Drzewa, a jego architektura jest dziwnie podobna do Nowej Nadziei. Zewsząd widać trzy budowle — wieżę, fabrykę (jak gigantyczne faktorie Polaris) i bibliotekę — a prócz nich cmentarz z tablicami, arenę, cyrk (ten sam namiot co Podniebny Dwór, bez ciemności w wejściu) i sklep demona. Portal rozdzielił drużynę po mieście.

Wedle demona Nuada to cmentarz bogów: nie ma już tych, których drużyna zna jako jej mieszkańców, a Starzy Bogowie tu nie mieszkali. Dawniej miasto tętniło — „co chwila przychodził jakiś geniusz, który chciał być bogiem, i umierał" (Nowi Bogowie). W wieży mieszkał nowy bóg ognia (drużyna czyta: Ignarios); w fabryce wisi ciało innego nowego boga (wiszące nogi, światło w głębi, skorodowane gliniane automatony). Po ulicach grasuje Usługa sprzątająca, a w karczmie drużyna znalazła tablicę „ogród" (kolejną domenę drogowskazu).

Sesja 18 — fabryka, sklep i miasto cofnięte w czasie

Drużyna dalej błądziła po Nuadzie 2091. W sklepie demon odprawił dla Nyxary rytuał lokalizacyjny — wahadłem z kryształu nad mapą wskazał jej ciało w roku 503, w podziemnym, ciemnym miejscu zwanym „Mondain", i dostrzegł więcej ciał w roku 508. Drużyna zauważyła też, że każda zapłata demonowi go wzmacnia — na jego koronie przybywa koralików, a aura gęstnieje.

Z podwyższenia w fabryce zobaczyli po raz pierwszy, że miasto nie stoi w miejscu — faluje, bo rośnie na czubku poruszającego się Drzewa. W fabryce (hala kuźni z lawowymi kadziami, zastępy glinianych automatonów, ciało Korusa na łańcuchach) walka z konstruktami i nadejście sprzątacza zmusiły ich do ucieczki przez dach; gabinet Korusa zawalił się na potwora.

W namiocie cyrkowym, po odpoczynku, Tundus odprawił rytuał z zwoju — i cała Nuada cofnęła się w czasie: szara mgła ustąpiła złotemu światłu, zniszczenia zniknęły, a ulicami ruszyły pokojowe, bezgłowe widmowe procesje dawnych mieszkańców. Miasto znów żyło — choć drużyna wciąż była pokryta kryształem.

Zobacz też