Zagajnik Talrun

Gaj drzew rosnący wbrew naturze w pozbawionym światła wnętrzu jaskiń Talrun — w zachodniej (ziemnej) odnodze poziomu -1, za przepaścią. To nie jest naturalny las, lecz utrwalony efekt potężnej magii druidycznej: pięć–sześć masywnych drzew wyrasta wokół niewielkiego pagórka, na którego szczycie, w środku druidycznego kręgu, kwitnie kwiat. Drzewa i cała roślinność są jakby przedłużeniem jego korzeni — a te, jak wyczuł Tundus, ciągną się właściwie bez końca. Miejsca strzeże olbrzymi żywiołak Ziemi. To część świątyni ludu Tundusa.

Historia w kampanii

Sesja 09 — strażnik, krąg i kwiat o nieskończonych korzeniach

Po tym, jak zawał odciął drogę na północ, drużyna ruszyła zachodnią odnogą poziomu -1 i natknęła się na przepaść, za którą w mroku rosły drzewa oświetlone wąską smugą światła z dziury w sklepieniu. Kael przerzuciła most linowy (od posągu do drzewa) i wszyscy przeszli. Tundus, który czuł się tu „jak u siebie", rozpoznał, że to świątynia jego ludu, a sam gaj — wbrew pozorom nienaturalności — jest dziełem czaru: tylko bardzo potężny druid potrafi tak utrwalić życie rośliny, by trwało wieki.

W kręgu na szczycie pagórka krążył gigantyczny żywiołak Ziemi — unoszący się głaz z dwoma kamiennymi „rękami" i orbitującymi kamykami. Nie atakował; raczej próbował drużynę odgonić i nieporadnie stawiał przewrócone kamienie kręgu, nad którym najwyraźniej czuwał. W jego plecach tkwił dwuręczny młot o magmowej głowicy, który go zranił i zaburzył jego spokój. Gdy Nyxara przyzwała ducha cienia i ten przekroczył linię drzew, żywiołak wpadł w furię i uderzył (ciężko raniąc Nyxarę) — magia cienia go drażni; Tundus, przemawiając mową natury i okazując pokojowe zamiary, za każdym razem go uspokajał.

Drużyna pomogła żywiołakowi naprawić krąg — gdy ostatni przewrócony kamień stanął, runy rozbłysły, korzenie od kwiatu ożyły pod ziemią, cały gaj zakwitł, a żywiołak ułożył się w wygodnym, idealnie dopasowanym wgłębieniu na szczycie i znieruchomiał, jakby zasnął. Wtedy Kael wyrwała z jego pleców młot. Tundus, wsłuchując się w magię kwiatu, pojął, że patrzy jedynie na wierzchołek góry lodowej: korzenie rozchodzą się bez końca, a istota, która to stworzyła, musiała być niewyobrażalnie potężna. Ten sam kwiat i drzewa przewijały się — obok maski z ośmiu posągów Talrun — w notatkach martwego fungrila z pierwszej wioski (Osada Fungrilli, Zwój z symbolami, S02).

Sesja 10 — kwiat jest przywołany

Wracając do kwiatu, Tundus dołożył do swojej wiedzy jeszcze jedno: przypomniał sobie z ksiąg mistrza, że takie manifestacje są przywoływane, nie wyrastają same. Kwiat w sercu kręgu to forma przywołania — ktoś (potężny druid) go przyzwał, a cały gaj kwitnie dlatego, że kwitnie ten kwiat. To nie las, który z czasem porósł; to skutek jednego, utrwalonego na wieki czaru, promieniujący z przyzwanego centrum.

Zobacz też