Medan

Fungril-alchemik z Nowej Nadziei — prowadził porośnięty mchem sklep z przyległą szklarnią, hodował grzyby i warzył maści, którymi leczyło się pół miasta. Imię poznano dopiero z dokumentów znalezionych w jego pracowni (figuruje też jako Tom Brumble). Pod uprzejmą fasadą alchemika krył się sprawca zaginięć — porywał mieszkańców na komponenty do obcego rytuału.

Historia w kampanii

Sesja 03 — alchemik, który „się wyłącza" (dopisane wstecz po S05, gdy padło imię)

Jako jeszcze bezimienny fungril-alchemik przyjął Kael (w przebraniu żebraczki) i przetłumaczył notatki mordercy z osady — okazały się obrzędami pogrzebowymi. Kael zauważyła przy tym, że czytający co chwila „się wyłącza", traci kontakt. Jego sklep (zbrojownia klanka, antykwariat i on) był jednym z przystanków zakupowych drużyny; to on i wędrowny handlarz byli w mieście źródłem maści.

Sesja 04 — główny podejrzany (dopisane wstecz po S05, gdy padło imię)

Dochodzenie w sprawie zaginięć wykuło wspólny trop ofiar: maści i medykamenty, których źródłem był właśnie miejscowy fungril-alchemik. To uczyniło go pierwszym podejrzanym, do którego drużyna postanowiła ruszyć.

Sesja 05 — rytuał, ucieczka i tożsamość

Sklep okazał się pełen niepokojów: okna wypełniała magiczna, atramentowa ciemność, a zamków nie dała rady złamać nawet Nyxara z całą swoją wprawą. Gdy nazajutrz z wnętrza dobiegło pospieszne pakowanie, a potem cisza, drużyna wyważyła drzwi. Za ladą kryła się ruchoma półka i drabina do piwnicy — a w grocie pełnej wielkich czarnych grzybów i alchemicznych stołów, w kręgu z run, fungril odprawiał rytuał.

Rozpętała się walka w absolutnej ciemności pożerającej światło i czary: fungril — jak się okazało, demon — tworzył iluzje członków drużyny, by zwrócić ich ostrza przeciw sobie, leczył się przy każdym trafieniu i przybierał coraz straszliwszą postać. Baltazar rozpoznał w rytuale tę samą obcą magię, co symbol z osady (S02). Fungril dokończył rytuał i uciekł pod ziemię, zostawiając demony, które drużyna pokonała.

W rozbitej pracowni zostały dowody. Notatka o rytuale: potrzebna jest „właściwa wibracja", krąg wymaga korekty, a „Czuwanie zdaje się wyznaczać początek cyklu"; komponenty należy pozyskiwać jak najbliżej rytuału. Zgnieciony list: „Drogi Medanie… przygotowaliśmy 20 naczyń… zadbaliśmy, byś nie był niepokojony przez straż… komponent pozostawia w Twoich rękach mistrz Lumire. Lumire, Kampania Handlowa" (dopisane wstecz po S07: „Lumire" to anagram imienia Muriel). Dokumenty na górze nosiły dwa imiona — Medan i Tom Brumble — i tak drużyna poznała tożsamość alchemika. W szklarni odkryto pięć kopców: pogrzebane, dobrze zachowane ofiary z przewodami w ustach, na których rosły najlepsze grzyby — wśród nich świeży Herman, martwy. Tak rozwiązano zaginięcia, choć sam Medan zbiegł, a jego powiązanie z Kompanią drużyna na razie ukryła przed Lupinem.

Sesja 06 — ogniwo, nie całość

Medan sam się nie pojawił, ale jego miejsce w układance się doprecyzowało. Odkryte pod magazynem dwadzieścia naczyń to te z jego listu — a więc jego zbrodnie w Nowej Nadziei były ogniwem operacji Kompanii prowadzonej przez Muriel, nie dziełem samotnika. Zarazem prowadzący ostudził pokusę nadinterpretacji: drużyna nie ma podstaw, by wiązać Medana z fungrilem-mordercą z osady (tym od sztyletu) — robili podobne rzeczy, ale to nie dowód, a kupców w tej historii jest więcej niż jeden. Sam Medan zbiegł pod ziemię i wciąż „knuje".

Sesja 07 — księga w rękach Baltazara, Lumire z imienia

Medan się nie pojawił, ale jego ślady wracają. Jego księga rytuałów posłużyła Baltazarowi za źródło wiedzy o przyzywaniu demonów i kosmologii siedmiu sfer — Baltazar uznał nawet, że mógłby odtworzyć rytuał. Jego list (ten z „mistrzem Lumire") odczytał Piero, ujawniając, że Lumire to anagram Muriel — zleceniodawczyni komponentu dla rytuału Medana. Sam Medan pozostaje zbiegiem „knującym pod ziemią".

Sesja 08 — księga bez dna

Nieobecny, a wciąż obecny przez swoją księgę rytuałów w rękach Baltazara. Czytając ją na warcie, Baltazar odkrył, że im dłużej ją studiuje, tym lepiej rozumie jej obcy język — i że księga nie ma dna: zawsze jest w niej więcej, choć nie wiadomo, dokąd prowadzi. Rytuał żywiołów kultystów w Talrun był jednak inny niż demoniczne obrzędy Medana — innego rodzaju spaczenie.

Sesja 10 — księga starsza niż bogowie

O księdze Medana powiedział coś demon Moraga, gdy Baltazar mu ją pokazał: jest starsza niż wielka bitwa bogów, a jej czytanie powoli otwiera umysł czytelnika na pradawną wiedzę (z ryzykiem obłędu). Nie mieszka w niej demon. Baltazar wie już, kto jest jej autorem — ale tego nie wypowiedział. Skąd Medan miał tak starą księgę, pozostaje pytaniem.

Sesja 12 — demonolog u celu

Zbieg z Nowej Nadziei okazał się tym, kto odpieczętowuje świątynię Talrun. Na poziomie -2 drużyna zastała Medana jako fungrila demonologa odprawiającego rytuał z grupą kultystów, latającego nad polem na Chimerze (lwi łeb, wężowy ogon, zieje ogniem). Jego rytuał działał tak samo jak ten z jego piwnicy (S05) — w polu Hope die malał do D10 — a jego celem było zniszczenie bariery powstrzymującej otchłań.

Nyxara zabiła jego Chimerę, lecz sam Medan — zgrzybiały, wiecznie uśmiechnięty — okazał się nieuchwytny: teleportuje się umykając ciosom (nawet krytycznemu ugryzieniu Tundusa). Gdy Baltazar strzaskał ostatni kryształ, rytuał Medana się dopełnił: bariera pękła, otchłań uwolniła macki. Medan przyzwał demona (demonolog przyzywa najbliższego demona — stąd padło na sojusznika drużyny), po czym sam wskoczył w otchłań i zniknął — tuż za wessaną Nyxarą, a przed resztą drużyny, która rzuciła się w ślad za nim. Jego pradawna księga (wciąż u Baltazara) uczyła tego wszystkiego o przyzywaniu demonów.

Sesja 13 — u boku Umbry na drzewie

Gdy drużyna wypadła z otchłani na platformę drzewa, Medan stał tam przy Umbrze, obok Simiacha — żadnej wrogości ani lęku, po prostu w jej towarzystwie. Wedle Umbry „Medan po prostu robi to, co leży w jego naturze". Gdy ona zabrała się do wchłaniania Eliry, Medan i Simiach wymienili z nią spojrzenia, weszli w portal i zniknęli — zanim drużyna zdążyła cokolwiek zrobić. Dokąd portal ich zaprowadził — nieznane.

Sesja 15 — aspekt Ogrodu, znów nieuchwytny

Przechodząc przez portal „wiedza 1033", drużyna trafiła — jako niematerialni obserwatorzy — do piwnicy Medana w Nowej Nadziei, w moment rytuału z sesji 05. Zobaczyli, jak Medan pakuje rzeczy i rozmawia z Simiachem: o księdze mówi, że „ma własną świadomość", a „wszyscy jesteśmy jej częścią" (odnosząc „jej" do Umbry). Potem drużyna została wciągnięta w samą walkę (patrz Korekcja); Medan, chroniony polem siłowym i kręgiem rytuału, dokończył rytuał i znów się teleportował — uciekł po raz kolejny.

Na moście Tawos wyjaśnił, czym Medan jest: Ogrodem — jednym z czterech aspektów Umbry. Jako aspekt jest jednokopiowy (nie ma innych wersji siebie w innych wymiarach, w odróżnieniu od śmiertelników): ten Medan, z którym walczyli teraz, to ten sam, z którym mierzyli się wcześniej — ale nie będzie pamiętał tej walki, gdy spotkają go następnym razem. „Ogród" w dawnych czasach kojarzono z dziką przyrodą i nieznanym; żal Umbry przelał się na to, co chciała pielęgnować, i to postanowiło zniszczyć wszystko. Dwie fiolki (zielona i czerwona) znalezione w jego pracowni drużyna zabrała jako możliwą poszlakę.

Sesja 16 — kokon w spaczonym ogrodzie

Medan sam się nie pojawił, ale odsłoniła się jego geneza jako aspektu Ogrodu. W ogrodzie Umbry w czasie 508 (spaczonym) na pniu drzewa-serca wisiał masywny kokon. Tawos wyjaśnił, że to Medan dojrzewający — „coś, co kiedyś się nim stanie": gdy ogród Umbry przybrał formę po rozłamie, jej żal „przelał się na to, co chciała pielęgnować", i tak z Ogrodu wyrósł Medan. Pod kokonem drzemała strzegąca go Hydra.

Zobacz też