Sesja 13 — Drzewo, most i podróż przez czas

Rozdział II zaczyna się tam, gdzie urwał się pierwszy: na korze gigantycznego drzewa, w świecie Starych Bogów. Drużyna spotyka wreszcie Umbrę twarzą w twarz — i poznaje jej cel: wymazać wszystkie imiona, zakończyć wszelkie życie. Na ich oczach bogini wchłania Elirę, Nową Boginię Magii. Przez portal trafiają na kamienny most, którego drogowskaz pozwala wybrać domenę i rok — i dzięki niemu oglądają rok 0 (siedmiu Starych Bogów ryjących w drzewie cały świat) oraz „cień" roku 508 (dziecięcy ośrodek szkoleniowy Voldaen, w którym wychowała się Nyxara). Sesja urywa się w korytarzu pułapek — gdy przed drużyną stają czterej zbrojni Voldaenu.

Spotkanie z Umbrą

Po upadku przez otchłań drużyna wylądowała na platformie drzewa, którego gałęzie pokrywają runy będące nazwami wszystkiego. Zastali tam cztery postacie: Medana, Simiacha, nadzianą na gałąź Elirę i gigantyczną, zakapturzoną Umbrę — tę samą bezoką kobietę, którą Kael widziała we śnie (S01). Bogini wchłonęła coś z Eliry — a gdy skończyła, Elira znieruchomiała, a jej imię na kręgu Nowych Bogów zostało przekreślone, jak wcześniej Tarosa i Selmary. Medan i Simiach odeszli przez portal.

Umbra przemówiła do drużyny: dostali ostrzeżenie („miałaś wybrać mądrze"), a jej cel to wykreślić wszystkie imiona, żeby „nie było nic" — jest „tym wszystkim zmęczona". Nowi Bogowie byli jej eksperymentem, który miał to osiągnąć, lecz zawiódł; teraz musi dokończyć sama, choć jej rodzeństwo się z nią nie zgadza. Potem rozpłynęła się w portalu.

Drzewo i most

Baltazar zbadał drzewo: jego kamerton Pieśni w ogóle nie zawibrował (miejsce „anty-stworzenia"), choć magia działała; Kael rozpoznała w drzewie to z flagi Hilltop, rosnące tylko w Bastionie; Tundus odnalazł w nim źródło swojej wizji kwiatu o nieskończonych korzeniach (S10) i nie odważył się z nim rozmawiać. Przez portal przeszli na długi kamienny most w ciemności, przy dwóch posągach łysych głów — bogów czasu Tawosa (przeszłość) i Orosa (teraźniejszość); brakowało trzeciego, Iliosa (przyszłość). Na drogowskazie leżały tablice: domeny (ogień, wiedza, cień, ogród) i lata (0, 508, 1033, 2091, 10628), a czas w tym miejscu stał w miejscu. Z pradawnej księgi Medana Baltazar wyczytał imiona i role bogów czasu.

Rok zero — stworzenie

Wybrawszy wiedzę i rok 0, drużyna wróciła do drzewa — teraz małego, wielkości tego z Hilltop — i ujrzała siedmiu Starych Bogów (Umbra tu z oczami, Menof z ustami, Morag, trzej bogowie czasu i nieznana wcześniej Mintra) ryjących w drzewie imiona i rzeczy; dla bogów byli niewidzialni. Przekonali się, że sami też mają wpływ na drzewo: Baltazar, dotykając symbolu Menofa, wyrył runę PRAWDA — i drzewo urosło. Z wizji wynikło, że drzewo istniało przed bogami, a „rok 0" nie jest kalendarzem drużyny. Po debacie, czy wolno im ingerować w dzieje świata, zdecydowali: wracać.

Cień, rok 508 — dom Nyxary

Z powrotem przy moście drużyna przetestowała drogowskaz dalej i wybrała cień + 508. Trafili do piwnicy, którą Nyxara natychmiast rozpoznała — jej dziecięcego ośrodka szkoleniowego Voldaen: cela, znajomy zamek, a za drzwiami korytarz śmiertelnych pułapek i garnizon strażników. Nyxara poprowadziła drużynę (ciemność rozdzielała ich tak, że szli „razem, lecz osobno"): mijali tuby zioniące ogniem, zapadnie, ściany-wyrzutnie i gąszcz lepkich żyłek, które trzeba było wypalić ogniem — Ignisem Tundusa, Wall of Fire Baltazara, młotem Kael.

Kolejna sesja

Przeprawa doprowadziła Kael i Baltazara (z Tundusem i Nyxarą wciąż gdzieś za nimi) do komnaty wartowników — gdzie czterej zbrojni w zbrojach z symbolem Voldaen wstali i ruszyli na drużynę. Na tym urwał się odcinek. Otwarte zostaje niemal wszystko z tej wyprawy: dokąd zniknęli Medan, Simiach i Umbra; czym są cztery domeny drogowskazu; czemu Starzy Bogowie w teraźniejszości tracą oczy i usta; jaki skutek przyniesie runa PRAWDA wyryta przez Baltazara; i co łączy Nyxarę oraz jej truciznę z tym miejscem. Drużyna wciąż jest na poziomie 6; do domu (ogród, rok 1033) jeszcze nie wróciła.