Kael

Seraf Ignariosa, wysoka elfka ze skrzydłami płonącymi bursztynowym światłem, delegatka Hilltop na Czuwaniu. Urodzona w spokojnej wiosce elfów blisko granicy Polaris, wcześnie oddana do zakonu; wychowana na obrończynię i zwiastunkę nadziei. Nosi wielki miecz jako znak przysięgi. Dla jednych święty znak istnienia bogów, dla innych dowód, że „wciąż można spalić świat w ogniu fanatyzmu".

Historia w kampanii

Sesja 01 — sen, ogień i wygnanie

W nocy w Twierdzy Umber Kael miała sen, w którym stanęła w Ostatnim Bastionie — celu pielgrzymki Czuwania — z wrotami otwartymi wbrew zwyczajowi. W głównej sali rosło poskręcane drzewo z flagi Hilltop, a po drugiej stronie czekały dwie postacie: starzec bez ust, z cierpieniem na twarzy, i kobieta w czerni bez oczu. Kael, znająca tylko nowych bogów, nie rozpoznała żadnej z nich. Kobieta przyłożyła jej dłoń do drzewa i szepnęła „wybierz mądrze" — drzewo stanęło w płomieniach, Kael usłyszała krzyki i poczuła woń spalenizny.

Obudziła się w transie, z oczami zasłoniętymi białą mgłą, i nieświadoma tego, co robi, spaliła żywcem Valena Arkwrighta, Primusa Polaris. Ocknęła się dopiero po fakcie, w szoku; na jej usprawiedliwienie mówiła tylko „ogień oczyszcza" i że ostatnie, co pamięta, to sen. Zbadana później przez Baltazara, okazała się narzędziem w cudzej ręce — ktoś przejął nad nią kontrolę magią obcą jej wierze. Uznała, że jej celem jest odnaleźć źródło tego, i że nie pozwoli, by ktoś znów się nią posłużył: „nie była to boska interwencja".

W ucieczce z twierdzy leczyła i niosła zatrutą Nyxarę, a potem przeniosła drużynę lotem za mury. Na trakcie zrzuciła szarżującego rycerza krytycznym uderzeniem. Gdy N0rb3rt dobił obezwładnionego jeńca, sprzeciwiła się nazwaniu go niewinnym. Noc zakończyła, prowadząc drużynę do swojej dziecięcej kryjówki — nieznanej ogółowi jaskini przemytników blisko rodzinnej wioski.

Sesja 02 — ogień nad robakiem i oczyszczenie portalu

Kryjówka, do której Kael przywiodła drużynę, leży przy jej rodzinnych stronach — to dawna kopalnia pod Rzeką Szeptów, którą jako dziecko znała „z fajną przygodą". Przez całą wyprawę leczyła towarzyszy mocą Ignariosa i nosiła ciężar walk. W starciu z kopiącym potworem, który wybił pobliską osadę fungrili, zadała krytyczny cios z lotu, miażdżąc bestii głowę — to ona najmocniej parła, by walkę w ogóle podjąć: „tam są moje rodzinne strony".

W leżu potwora, dowiedziawszy się od Baltazara, że wielkie runy z krwi to plugawa magia, sięgnęła po rytuały Ignariosa służące oczyszczaniu takich miejsc i mozolnie rozproszyła portal — godzina skupienia, która zostawiła ją wyczerpaną. Wcześniej, planując odbiór przesyłki w Nowej Nadziei, zgodziła się zagrać dywersję przebrana za żebraczkę, zastrzegając jednak, że nie zrobi niczego wbrew swojej wierze.

Sesja 03 — żebraczka, która nie kłamie

Kael odmówiła odwiedzenia rodzinnej wioski („nie jestem gotowa") i weszła do Nowej Nadziei przebrana za żebraczkę, siadając z miską pod karczmą. U fungrila-alchemika oddała do przetłumaczenia notatki mordercy z osady — okazały się obrzędami pogrzebowymi; zauważyła przy tym, że czytający co chwila „się wyłącza". Przez całą sesję trzymała własną granicę: nie zastraszała i nie kłamała dla informacji („to nie jest zgodne z moją wiarą"), choć godziła się kryć jako żebraczka. O śmierci Arkwrighta mówiła twardo — zabiła wielu, ale „nie jego", nie swoją wolą — i wahała się, czy nie oddać się pod sąd, pewna, że ma prawdę po swojej stronie.

Sesja 04 — skrzydła jako próba, wiara pod naporem

Kael zaczęła dążyć do przekucia fizycznych skrzydeł w kontrolowane, świetliste (projekt modlitewny). Legenda, którą odnalazła: historyczni czempioni bogów mieli skrzydła zmanifestowane i przechodzili próbę, a zapiski o niej są w świątyniach Ostatniego Bastionu; wiedzą o tym też feje. We śnie od sztyletu czuła jego ciężar u pasa na własnych święceniach.

W Podniebnym Dworze Lady Emeralda rozpoznała postacie z jej wizji (S01) jako starych bogów — bezustego starca prawdy Menofa i bezoką kobietę kłamstwa Umbrę — i napomknęła o rytuale, który mógłby zmienić skrzydła Kael, lecz wbrew jej wierze. Kael, dotąd żarliwa seraf Ignariosa, w rozmowie obstawała przy ogniu, nie przy bogu — mówiła, że ogień po prostu jest i nie pyta, w co wierzysz — ale wyszła stamtąd zachwiana, z pytaniami, na które nie jest gotowa odpowiedzieć.

Sesja 05 — ogień przeciw czystemu złu

Kael kupiła na targu świecę modlitewną (pali się przez dni Czuwania, na końcu dając wizję) i próbowała pomóc zatrutej Nyxarze — ale ta ma już tylko objawowe antidota. W sklepie alchemika pomogła wyważyć drzwi, a w piwnicy, przy kręgu rytuału, poczuła mdłości i czyste zło — „zaprzeczenie wszystkiego, co święte". W absolutnej ciemności, która pożarła nawet blask jej skrzydeł, biła się z demonem mocą Ignariosa (w tym krytycznym ciosem), lokalizując wroga po omacku. Dla serafki, dla której „ogień po prostu jest", starcie z obcą, plugawą magią było potwierdzeniem jej własnej drogi — choć sprawca uciekł.

Sesja 06 — teoria dwóch prób i droga do Bastionu

Podczas odpoczynku Kael pracowała nad skrzydłami i paliła świecę modlitewną, a drużynę błogosławiła i leczyła. To ona ułożyła hipotezę o dwóch próbach: rzeź w osadzie (z której wyszedł robak) jako pierwszy, nieudany eksperyment, a Nową Nadzieję jako drugi — przy czym prowadzący zaznaczył, że nie ma podstaw, by łączyć obu fungrili (to jej domysł, nie fakt).

W naradzie Kael naciska, by ruszyć do Ostatniego Bastionu — tam zmierza pięć naczyń, tam są obrzędy Czuwania, biblioteka i jej starszy opiekun („Arcyżar"/„Wielki Żar"), który zawsze miał do niej słabość — argumentując, że pod presją czasu nie starczy go na Twierdzę Umber.

Sesja 07 — próba ukojenia demona i pożegnanie N0rb3rta

Rano Kael paliła dalej świecę modlitewną i nadaremnie próbowała rozmówić się z N0rb3rtem po jego koszmarze. Gdy miasto zaatakował demon gniewu, to ona z powietrza zrobiła rekonesans — zobaczyła giganta w masce i cztery czerwone demony. W walce przeniosła Baltazara do magazynu, a potem zrobiła coś wbrew logice starcia: zamiast atakować, wzniosła się ku masce giganta i spróbowała go ukoić ciepłem Ignariosa (Bold Presence) — bezskutecznie, bo aura gniewu była silniejsza.

Po śmierci N0rb3rta Kael nie pozwoliła, by bohater leżał twarzą w ziemi. Rozłożyła skrzydła przed ocalałymi i przedstawiła go jako tego, który poległ, broniąc miasta; tłum padł na kolana i powtarzał jego imię. Poleciła otoczyć ciało opieką i zabezpieczyć miecz jako relikwię (wyjąć się go nie dało). Odrzuciła przy tym pomysł „naprawy" klanka — N0rb3rt odszedł naprawdę.

Sesja 08 — ogień, który gasi, i uzdrowienie druida

W drodze na południe Kael oddała N0rb3rtowi hołd i z lotu wyszukała drużynie osłonięte obozowisko. W nocnej zasadzce zrobiła coś wbrew swojej naturze ognia: gdy Baltazar podpalił las ścianą płomieni w świętym rezerwacie, Kael ugasiła pożar (krytyk) — „nie wybacza się palenia tego lasu". Rzucała też intymidację (skrzydła, blask) na zabójców. Po walce uleczyła ranę Tundusa, witając go w drużynie. W Talrun biła się z żywiołakiem i odbijała jego energię.

Sesja 09 — strażniczka tyłów i nowy oręż

Na warcie na górnym poziomie Talrun Kael pierwsza dostrzegła białą smugę — humanoida z peleryną — wlatującą w dół dziury. Była też rozsądkiem ekipy: gdy Baltazar zdradził ich hukiem bransolety, wzięła go pod pachę i zleciała niżej; później na skrzydłach przenosiła towarzyszy i przerzuciła most linowy nad przepaścią do zagajnika. To jej ciekawość (dotknięcie drzewa) sprowokowała najpierw żywiołaka, ale to też ona — dźwigając przewrócone kamienie druidycznego kręgu (raz jedną ręką, krytycznie) — pomogła go uspokoić.

Gdy strażnik znieruchomiał, Kael wyrwała z jego pleców dwuręczny młot o magmowej głowicy — głowica zastygłej magmy rozgrzała się w jej dłoniach. Nikt nie potrafił tej broni rozpoznać; Kael zachwyciła się nią, zwłaszcza że jej dotychczasowy oręż bił słabo.

Sesja 10 — młot przemawia

Natura jej młota zaczęła się odsłaniać: demon wskazał go jako jeden z przedmiotów stworzonych przez Moraga, a w walce z Flickerfly ujawniła się jego druga cecha — magma rozpryskuje się obszarowo na przeciwników wokół trafionego celu. Kael biła nim giganta-muchę i kamienne koty. Pod koniec sesji jej prayer die przeważyła zbiorowy wysiłek przy wyrwaniu korka blokującego wodę. Przez całą wyprawę leczyła drużynę (Healing Hands, second wind) i stała na warcie — choć wobec imion starych bogów, które wciąż przybywają, czuje coraz większy niepokój.

Sesja 11 — zbroja po poległej córce i rozmowa z olbrzymem

W lodowej grocie Talrun Kael, od początku powtarzając „musimy jej pomóc", stanęła naprzeciw kobiety z wody. Wypiła z jej kielicha, wyznając, że aspiruje być wielką wojowniczką jak jej zmarła córka — i w darze otrzymała zbroję tej córki, Bladefare Armor (ciężki pancerz, mocny wobec ciosów, bezbronny wobec magii). Gdy iluzja Baltazara rozwścieczyła istotę i ta zmieniła się w smoka, to Kael — pokazując jej zbroję córki — na moment ją otrzeźwiła (usłyszeli tylko „precz"), zanim drużyna uciekła.

Później Kael była główną rozmówczynią szalonego olbrzyma (spokojniejszego w jej obecności). Próba uleczenia go obróciła się — czar zaczął topić jego skórę zamiast goić, co potwierdziło, że na olbrzymie magia działa odwrotnie. W walce z gargulcami i łzawym stworem biła młotem. Wobec kolejnych imion starych bogów (i tego, że Czuwanie wszedł w ostatni dzień) jej niepokój o własną wiarę tylko rośnie.

Sesja 12 — taniec z ogniem

W próbie ognia to Kael, jako seraf ognia, rozstrzygnęła spór, którego pradawny żywiołak ognia nie umiał zamknąć od stuleci. Jego dwie płonące czaszki — jedna żądna spalić wszystko, druga wierząca w ogień jako odrodzenie — kłóciły się bez końca; Kael przekonała je, że ogień jest cyklem (jak feniks, jak świeca niebiesko-czerwona), i w „tańcu z ogniem" scaliła je w jedną, uwalniając żywiołaka od męki (i przyjmując trochę obrażeń). W podzięce drużyna dostała Ignisa. Dalej biła młotem w lawowe łzy, a w finale — wraz z resztą, po 1 punkcie życia — skoczyła w otchłań za Nyxarą. Wobec świata, który okazuje się pełen starych bogów, jej pytania o wiarę tylko narastają.

Sesja 13 — twarzą w twarz z boginią ze snu

Po upadku na drzewo Kael od razu rozpoznała Umbrę — gigantyczną, bezoką kobietę ze swojego snu (S01) — i to jej przypadła rozmowa z boginią. Usłyszała, że jej zabójstwo Valena było „użyciem", a ostrzeżenie „wybierz mądrze" nie było wyborem; wprost zażądała, by nie być „zwykłym narzędziem". To Kael rozpoznała drzewo: to samo, które widziała w wizji, to samo, które zdobi flagę Hilltop i rośnie tylko w Bastionie. Próbowała wyczuć Ignariosa (głucho) i wzbić się ponad mgłę — poczuła za nią absolutną nicość. W roku 0 dotknęła runy „człowiek", czując, że wyrycie na drzewie „by się stało". W korytarzu pułapek Voldaen prowadziła z Baltazarem (telepatia) i biła młotem w ściany-wyrzutnie. Świat pełen starych bogów każe jej pytać o wiarę jeszcze mocniej.

Sesja 14 — w pogoni za Ignariosem

Na moście Kael pali piątą świecę modlitewną — desperacko czeka na głos Ignariosa — ale świeca się nie wypala (czas stoi), więc bez skutku. W walce z Voldaenem z powietrza wali młotem w pancerz lidera. Na wulkanie spotyka uskrzydlonego maga — pierwszą postać ze skrzydłami takimi jak jej — i to jej pogoń za Ignariosem prowadzi scenę. W krysztale widzi własne alternatywne wersje: bez skrzydeł, ucząca dzieci w wiosce („normalne życie", którego nie miała), a potem ze skrzydłami z ciemności i demonicznymi runami, sama. Skupiona na Ignariosie dostrzega głębszą wizję: dziewięć wersji maga wskakuje w lawę, jedna zostaje, a ona sama (bez skrzydeł) zostaje wrzucona w ogień ku jaju na dnie wulkanu. Czym był ten obraz — nie wiadomo (Pyrek niczego w lawie nie znalazł).

Sesja 15 — miecz obrócony w samą siebie

W piwnicy Medana, gdy okazało się, że „demony" z S05 to przeszłe wersje drużyny (patrz Korekcja), Kael postawiła granicę: nie zabije nikogo, kogo zna — ani towarzyszy, ani samej siebie z przeszłości. Gdy jednak zrozumiała, że to jedyne wyjście, zrobiła rzecz dla siebie charakterystyczną: zaatakowała samą siebie. Alt-Kael (z uwięzioną w ścianie pięścią, w której spojrzeniu Kael widziała fanatyzm i nienawiść) zdematerializowała się, a Kael poczuła, jak jej energia w nią wchodzi, czyniąc ją silniejszą — „dostałam wcierę, ale jestem silniejsza". Baltazar skomentował to jako „lata psychoterapii w jednym".

Na moście to Kael wprost zapytała Tawosa: „co zrobiliśmy?". Dalej szukała Ignariosa — i usłyszała odpowiedź, która zarazem potwierdziła i zburzyła jej nadzieję: uskrzydlony mag z wulkanu to Ignarios (a raczej istota, która nim się stanie), który urósł do boskości, zabijając własne wersje. Kael połączyła to z wizją z S14 (dziewięć wersji w lawie) i z tym, co drużyna właśnie zrobiła. Warzyła też miksturę leczniczą (upuszczając krew) na drogę do domu.

Sesja 16 — oko na prawdę i wizja ze stołu

Kael zapaliła szóstą świecę modlitewną i dalej mocowała się z wiarą. W ogrodzie roku 0 to jej krytyczny rzut dostrzegł rzecz kluczową: że pielęgnująca ogród kobieta to Umbra — ale Z OCZAMI, sprzed spaczenia („pełna nadziei"). Przez całą sesję była ratunkiem drużyny — przenosiła towarzyszy w locie (brała Baltazara nad śpiącą Hydrą, Nyxarę przez dym) i leczyła ich. Wpatrując się w kryształ na wulkanie, miała wizję: przykuta do stołu w laboratorium, Baltazar nad nią ze skalpelem (echo korekcji). Wyszła z sesji zdrowa, ale coraz mocniej pytająca o sens swojej wiary.

Sesja 17 — fort, widmowe armie i sztandar

Podczas odpoczynku Kael medytowała przy siódmej świecy modlitewnej, myśląc o Ignariusie. Po teleporcie do Nuady 2091 obudziła się przyparta do muru zrujnowanego fortu, w którym toczyła się widmowa bitwa dwóch armii — zbrojni w uniformach i formacji przeciw dzikim bestiom szturmującym bramę. Na wieży tkwił czarny sztandar, jedyna rzecz nietknięta czasem; wzbiwszy się w powietrze (mimo atakujących, gargulcowatych widm) rozpoznała na nim dwa trójkąty wymalowane czymś, co wyglądało jak krew. Uciekła bramą, nie dotykając nisko wiszącej mgły.

Po zjeździe drużyny latała, odwracając uwagę potwora, i oberwała od niego ciężko. W sklepie demona usłyszała, że ona — w przeciwieństwie do Nyxary — ma ciało i nie leży ono „gdzie indziej"; demon dorzucił, że „nie do końca powinna tu być". Dopytywała go o los miasta i bogów — dowiadując się o wieży nowego boga ognia (spojrzała wtedy na Nyxarę) i o ciele nowego boga w fabryce.

Sesja 18 — Korus, kamień i ósma świeca

Kael rozpoznała Korusa po czarnym pancerzu i Ignisem przepaliła łańcuch, by spuścić jego ciało do lawy. W walce z konstruktami jeden z promieni trafił ją i zaczął powoli obracać w kamień — nowa dolegliwość, odrębna od kryształów i, jak zapewnił prowadzący, nie śmiertelna. Na odpoczynku zapaliła ósmą świecę i modliła się do Ignariosa, mimo że Baltazar zauważył gorzko, iż akurat tu „jasne, że bóg umarł"; Kael nie dała się przekonać.

Zobacz też