Księga Umbry

Pradawna księga, którą niesie Baltazar — jak się okazało, jeden z czterech aspektów Umbry: jej Pamięć. Zdobyta od Medana (S05), opisuje m.in. rzędy run służące do podróży między wymiarami; starsza niż bitwa bogów, a Baltazar długo znał jej autora, lecz go nie wypowiadał. Wedle Tawosa (S15) zawiera wszystko, co Umbra kiedykolwiek pamiętała i wiedziała — narzędzie zarazem niezwykle przydatne i niebezpieczne: „nie każdy potrafi udźwignąć taką ilość wiedzy".

Tytuł: przez większość kampanii trzymana jako „pradawna księga Medana". Nazwa „Księga Umbry" pada z ust graczy, a jej funkcję (aspekt Pamięci Umbry) potwierdza Tawos dopiero w S15 — i to z tego okresu pochodzi tytuł tej strony.

Czym jest

Historia w kampanii

Sesja 15 — dwie księgi i prawda o Pamięci

W piwnicy Medana, obserwowanej najpierw „zza szyby", drużyna usłyszała, jak Medan mówi o księdze, że ma własną świadomość, a wszyscy — on, Simiach — są „jej częścią". Po walce, przeszukując pracownię, Baltazar zauważył, że jego własna księga reaguje na tę leżącą na biurku — obie przyciągają się do siebie. Gdy dotknął tej drugiej, całą drużynę przeniosło na most (z własną księgą; drugiej nie zabrali).

Na moście Tawos wyłożył, czym księga jest: Pamięcią Umbry, jednym z jej czterech aspektów istniejących poza nią — wszystkim, co kiedykolwiek pamiętała i wiedziała. Umbra dąży do ponownego połączenia wszystkich aspektów (Pamięci, Ogrodu, Cienia, Spojrzenia); gdyby się jej udało, odzyskałaby potęgę — niekoniecznie zdrowy umysł.

Sesja 17 — mapa Nuady

Z księgi Baltazar wyczytał mapę Nuady i Drzewa (wieża, fabryka, biblioteka). Okazało się też, że zwój, który Lady Emeralda dała Nyxarze w Nuadzie 2091, jest zapisany tym samym językiem co księga — co pozwoliło Baltazarowi rozpoznać w nim przynajmniej symbole kwiatów.

Sesja 18 — wizja i formuła lekarstwa

Czytając księgę podczas odpoczynku, Baltazar zapadł w wizję Umbry — kobiety z oczami, tej samej, którą drużyna widziała dawno w ogrodzie. W księdze wypisały się dwa rytuały: jeden łączący to, czym Umbra była kiedyś (jej postać i cztery komponenty — cztery jej aspekty), i drugi — formuła lekarstwa na chorobę, oparta na zasadzie, że „chorobę można wyleczyć samą chorobą". Na końcu stał komentarz „Wiedziałam, co robię" i uśmiech. Księga jest pamięcią Umbry — zawiera wszystko, co wiedziała.

Zobacz też