Szalony olbrzym

Obłąkany olbrzym mieszkający na dnie Talrun — odziany w zakrwawione łachmany, snuje się po świątyni Moraga i ma legowisko na poziomie -2, pod wodospadem (ognisko, posłanie). Swoje dwoje normalnych oczu ma wyłupione i patrzy wyłącznie jednym okiem na czole (olbrzymy w tym świecie miewają od jednego do trojga oczu). Jego umysł jest rozbity i szalony — chaotyczny jak sala popękanych luster — ale zna świątynię doskonale. Nie potrafi mówić: tylko jęczy, a jęk wdziera się słuchającym do głowy. Mimo grozy bywa nieporadny i opiekuńczy (osłaniał Nyxarę, gdy nieumyślnie ją zranił).

Imienia nie poznano — drużyna zna go po wyglądzie i stanie. Magia działa na niego odwrotnie.

Historia w kampanii

Sesja 11 — zwiad umysłu, kielich i skok w dół

Przekradając się ku próbie wody, drużyna natknęła się na olbrzyma skulonego w pozycji embrionalnej, kołyszącego się i jęczącego, zwróconego ku północy (ku parze bijącej od ognia). Nyxara weszła mu w myśli: zobaczyła chaos i obrazy kultystów oraz smoka, pewność, że olbrzym zna to miejsce na wylot, oraz wyłupione oczy i jedyne oko na czole. Głębiej wyczytała, że olbrzym panicznie boi się komnaty pełnej zielonego śluzu, ale czuje, że musi tam wejść — jest tam coś dla niego bardzo cennego. Przy okazji zobaczyła jego oczami strukturę poziomu -2: wyspa otoczona rzeką, wodospad, a za nim brama-świątynia z czterema kryształami.

Próba rozmowy pokazała, że olbrzym nie mówi, tylko jęczy — spokojniejszy przy Kael (jakby ją poznawał), spanikowany przy innych. Gdy Kael rzuciła na niego czar leczący, magia się odwróciła — skóra olbrzyma zaczęła się topić, a on w panice ryknął i zranił Nyxarę, którą potem zasłaniał. Drużyna pomogła mu oczyścić komnatę zielonego śluzu; w łzawym stworze krył się złoty kielich — rzecz, której szukał. Olbrzym wziął kielich, oddał go demonowi (dostał w zamian coś małego) i wskoczył w dziurę na -2, do swojego legowiska pod wodospadem (woda zamortyzowała skok).

Demon orzekł, że olbrzym nie jest przeklęty: istoty śmiertelne potrafią, „gdy bardzo mocno coś sobie wyobrażą, sprawić, że staje się to prawdą", a przy umyśle tak zepsutym dochodzi do takich fenomenów. (To wykładnia demona, nie potwierdzona prawda.)

Zielony śluz

W komnacie między częścią wodną a ogniową (stworzonej ludzką ręką, bardzo parnej) z czterech miejsc na suficie ścieka gęsty zielony śluz do centralnego kociołka. Śluz to kwasowe łzy (składnik trucizny), a z gromadzącej się masy formuje się łzawy stwór (ooze): dzieli się na mniejsze łzy przy każdym silnym trafieniu i otacza ofiarę całym cielskiem. Drużyna rozbiła go wspólnymi siłami; w kociołku spoczywały buty do chodzenia po wodzie i złoty kielich, po który olbrzym tak tęsknił.

Zobacz też