Sesja 12 — Próba ognia i rytuał Medana

Drużyna wchodzi w ostatni, ognisty korytarz Talrun. W próbie ognia Kael godzi dwie zwaśnione płonące czaszki pradawnego żywiołaka ognia, który w podzięce oddaje Tundusowi Ignisa, Kostur Czystego Ognia — ostatni z czterech żywiołowych kluczy. Z nimi drużyna otwiera wrota na poziom -2 i zastaje Medana — fungrila demonologa na Chimerze — odprawiającego rytuał nad otchłanią uwięzioną pod czerwoną barierą. Walka kończy się tym, że Baltazar strzaskał ostatni kryształ: bariera pęka, rytuał się dopełnia, a otchłań z mackami wsysa drużynę. Medan ucieka w dziurę, przyzwawszy wprzódy ich własnego demona przeciw nim. Bohaterowie, po 1 punkcie życia, skaczą w otchłań — i spadają na korę wielkiego drzewa, gdzie czekają na nich dwie postacie. Tu kończy się pierwszy rozdział kampanii (drużyna awansuje na poziom 6).

Próba ognia

Ostatni korytarz — ognisty — wiódł obok sączących się lawowych łez do sali z jeziorem lawy. Na ołtarzu tkwił Ignis (Kostur Czystego Ognia, dzieło starych bogów), a strzegł go pradawny, zmęczony żywiołak ognia z dwiema płonącymi czaszkami: czerwona chciała wszystko spalić, niebieska widziała w ogniu odrodzenie — i przez stulecia nie umiały się pogodzić. Kael, seraf ognia, przekonała je, że ogień jest cyklem (jak feniks, jak świeca niebiesko-czerwona), i w „tańcu z ogniem" scaliła obie w jedną, uwalniając żywiołaka od wiecznej udręki. W podzięce oddał Tundusowi Ignisa jako klucz ognia i napomknął, że wyczuł „coś na zachód". Baltazar dostał przy tym małego żywiołaczka ognia do fajki.

Pradawna księga

Przed zejściem Baltazar, gotów zginąć dla Wielkiej Pieśni, zatopił się w księdze Medana. Dowiedział się, że demonolog przyzywa demona najbliższego (więc Medan ściągnąłby ich sojusznika), a jego karta mocy odsłoniła rytuał ofiary — poświęcić życie, by odebrać życie. Jako backup na Medana Tundus (wbrew sobie) złapał jaszczurkę. Mając wszystkie cztery żywioły, drużyna nie potrzebowała już demona: cztery przedmioty zasiliły cztery kryształy i wrota na -2 stanęły otworem.

Rytuał Medana

Na dole czekała komnata w czerwonym świetle: cztery kryształy (trzy już w gruzach), czerwona bariera i pod nią nieprzenikniona ciemność z mackami — ta sama, którą widzieli w piwnicy Medana (S05), tylko potężniejsza. Nad polem Medan, ujawniony jako fungril demonolog, odprawiał rytuał z kultystami, latając na Chimerze. Drużyna uderzyła: Nyxara zabiła Chimerę, lecz Medan — wiecznie uśmiechnięty — wymykał się teleportacją. Gdy Baltazar fireballem strzaskał ostatni kryształ, rytuał się dopełnił: bariera pękła, a otchłań buchnęła mackami i zaczęła wszystko wsysać.

Skok w otchłań

Medan przyzwał demona próżności — teraz wrogiego, ciskającego włócznią z krwawą wstęgą — po czym sam wskoczył w otchłań tuż za wessaną Nyxarą. Macki pochwyciły Tundusa; pradawna księga odebrała Baltazarowi trwale punkt życia. Zamiast bić się z demonem, drużyna — po 1 punkcie życia — rzuciła się w dziurę w ślad za Nyxarą i Medanem. Po długim, bezczasowym spadaniu wylądowali na czymś jak kora drzewa, w rozwidleniu gałęzi, przed dwiema nieznanymi postaciami.

Kolejna sesja

Koniec pierwszego rozdziału kampanii — drużyna awansuje na poziom 6. Otwarte zostaje wszystko, co się właśnie wydarzyło: kim są dwie postacie i gdzie drużyna wylądowała (świat starych bogów? — Kael tak przeczuwa); czym jest otchłań; że Medan zniknął w niej przed nimi, a jego rytuał się powiódł; że demon został na górze; i że cząstka Moraga wciąż nie została znaleziona (żywiołak wyczuł „coś na zachód").