Osada Fungrilli

Kolonia fungrili — humanoidalnych grzybów — w głębi kopalni pod Rzeką Szeptów, za torami goblińskiej kopalni. Rosły tu też gigantyczne grzyby wielkości goblina, a nawet domu, w tym białe, z których sporządza się lepką miksturę unieruchamiającą robaka. Fungrille mają własny, specyficzny sposób porozumiewania się i własne pismo, dla ludzi nieczytelne.

Historia w kampanii

Sesja 02 — wymordowana od środka

Z opowieści goblinów Trzech Kilofów wynika, że fungrille żyli z nimi w zgodzie — aż przybył robak i nikt po tamtej stronie nie przeżył. Gdy drużyna dotarła do leża potwora, które powstało w sercu dawnej osady, zobaczyła prawdę inną, niż się spodziewała: ciał było około trzydziestu, ale żadne nie padło od robaka. Wszystkie miały rany kłute, leżały spokojnie, bez śladów walki i niemal bez krwi.

Winowajcę znaleziono w namiocie pod największym grzybem — był nim jeden z fungrili. Przy nim leżał sztylet w kształcie paszczy pasujący do ran oraz plik notatek jego ręki, a wśród nich stary zwój z tym samym symbolem, co w środku osady. Co pchnęło fungrila do wyrżnięcia własnej kolonii — nie wiadomo. W tej samej komnacie, na podłodze, ciągnęły się wielkie runy wypalone krwią (patrz Rzeka Szeptów), które Kael później rozproszyła.

Sesja 05 — ta sama magia pod Nową Nadzieją

Rytuał, który fungril-alchemik odprawiał w piwnicy pod Nową Nadzieją, Baltazar rozpoznał jako tę samą obcą magię, co symbol wymalowany w osadzie i runy portalu z leża robaka (S02). Rzeź fungrili i zbrodnie Medana łączy więc ten sam, nieznany Baltazarowi system magiczny — ślad powtarza się po raz drugi.

Sesja 06 — nie łączyć pochopnie

Przy debriefie Kael podsunęła teorię, że rzeź w osadzie była pierwszą, nieudaną próbą tego samego spisku, co zaginięcia — ale prowadzący wprost ostudził ten domysł: nie ma podstaw, by wiązać tutejszego fungrila-mordercę z Medanem. To od tutejszego fungrila zaczął swoją drogę sztylet (sny, potem wędrowny kupiec, potem rzeź), a kupców w tej historii jest więcej niż jeden. Podobieństwo rytuałów zostaje poszlaką, nie dowodem.

Sesja 07 — ta sama obca magia

Osada wróciła jako punkt odniesienia. Czytając księgę rytuałów Medana, Baltazar rozpoznał w niej tę samą obcą magię, co symbol i rytuał z osady (S02) — i uznał, że mógłby odtworzyć ów rytuał. Łączenie fungrila z osady (tego od sztyletu) z Medanem pozostaje jednak bez podstaw — to wspólnota metody, nie dowód więzi.

Sesja 09 — symbole z notatek wracają w Talrun

W jaskiniach Talrun Baltazar rozpoznał, że dwa z pięciu znaków z zwoju i notatek tutejszego fungrila mają wizualny odpowiednik: „roześmiana maska" to twarz ośmiu posągów na poziomie -1, a „rozłożyste drzewo z pnączem" — drzewa zagajnika rosnące wbrew naturze. Ślad obcej magii, który zaczął się tu (S02), wiąże się więc z miejscem kultu daleko na południu — jak, wciąż nie wiadomo.

Sesja 10 — maska to Morag (dopisek wsteczny)

Doprecyzowanie z Talrun: „maska" z notatek tutejszego fungrila to wizerunek starego boga Moraga (nazwa padła przy stole, z ust demona). Obca magia, którą posługiwał się morderca-fungril z osady, ma więc tło moragiczne — choć co dokładnie łączy osadę z kultem Moraga, zostaje otwarte.

Zobacz też