Wielka Pieśń

Kosmologiczna siła, która wedle teorii Baltazara stoi „za wszystkim" i pozwala na pewną manipulację rzeczywistością. Wszystko, co istnieje, rezonuje; Wielka Pieśń to ów rezonans ujęty jako jedna zasada. Przez dekady teorię Baltazara w Polaris wyśmiewano — tym większym wstrząsem jest dla niego każdy ślad, że ktoś traktował ją poważnie. Rytuał Pieśni to osobista obsesja Baltazara.

Historia w kampanii

Sesja 05–06 — rezonans i wyspa (spisane wstecz przy utworzeniu strony, S07)

Pieśń przewija się przez wątek Baltazara od czasu Dworu: próba odprawienia fragmentu rytuału Pieśni nie udała się, bo jego kamerton „zabrzmiał jak pod wodą" w kieszonkowym wymiarze Dworu (S05). Naukę o rezonansie wyłożyła Lady Emeralda (S06): wszystko rezonuje, lecz rozwój cywilizacji zagłusza rezonans i magia zanika — to, co ludzie biorą za „odejście bogów". Rytuał zadziała więc tylko z dala od cywilizacji; Emeralda wskazała bezimienną wyspę daleko na wschodzie u wybrzeży Hilltop, ku której rytuał może Baltazara poprowadzić (drgania mają rosnąć w miarę zbliżania).

Sesja 07 — Pieśń a „połowa klucza"

Wątek nabrał ciężaru, gdy Nyxara przyniosła z Akademii Polaris kamerton — dowód, że ktoś w Polaris pracował nad rezonansem, tym samym, który Baltazar wiąże z Pieśnią. Z księgi Medana wynikło, że demoniczne rytuały również zależą od właściwej wibracji, czasu i miejsca; Baltazar podejrzewa, że jego własny, latami kalibrowany kamerton może wskazywać miejsca nieco inne niż te, których szukają demonolodzy. Pieśń, „połowa klucza" i podróż między sferami zaczynają układać się w jeden splot — choć Baltazara bardziej niż ratowanie świata ciągnie prawda o wyspie na wschodzie.

Sesja 08 — pieśń jako grzmot

W nocnej zasadzce Baltazar, gdy magia zawiodła, po raz pierwszy sięgnął po Pieśń w walce — „zagrzmiał w pieśni", obracając ją w uderzenie gromu przeciw napastnikowi. Teoria, z której go wyśmiewano, zaczyna więc działać także jako oręż — drobny, lecz namacalny dowód.

Sesja 12 — punkt styku i bariera

W świątyni Talrun Baltazar poczuł to, czego nie rozumiał latami: miejsce jest „punktem styku", gdzie Pieśń rozbrzmiewa najgłośniej — ale bariera powstrzymuje je przed oddziaływaniem na świat rzeczywisty, dlatego jego czary nic tu nie zdziałały. Doszedł do wniosku, że rytuał Medana ma tę barierę zniszczyć — i tak się stało: gdy bariera pękła, uwolniła się otchłań. Pieśń przestaje być dla niego teorią salonową, a staje się kluczem do zrozumienia, czym są takie miejsca.

Sesja 13 — cisza przy drzewie, wibracja na moście

Na platformie drzewa Baltazar uderzył kamertonem spodziewając się potężnego natężenia — i kamerton w ogóle nie zawibrował. Zrodziła się hipoteza: to miejsce „anty-stworzenia", absolutna pustka — a jednak magia tu działa (płomyk na palcu), co przeczy intuicji, że Pieśń jest źródłem wszystkiego. Przypomniał sobie przy tym lekcję Emeraldy (S06): są miejsca, gdzie tyle rzeczy stworzono, że nakładające się wibracje znoszą magię. Na moście kamerton wibrował już normalnie — co pokazuje, że cisza dotyczyła samego drzewa, nie całej tej krainy.

Sesja 16 — co o Pieśni mówi Stary Bóg

Baltazar, przytłoczony ogromem odkryć, zapytał wprost Tawosa, czym jest Wielka Pieśń. Odpowiedź była i potwierdzeniem, i otrzeźwieniem: interakcje między wymiarami mogą tworzyć to, co Baltazar zwie pieśnią, ale dla boga jest to „coś jak oddychanie" — zjawisko, na które nie zwraca uwagi. Nie każdy potrafi je w ogóle zarejestrować ani zrozumieć, że inne wymiary istnieją. Baltazar „poszedł trochę za daleko w dedukcji, ale nie całkiem błędnie" — jego teoria rezonansu okazała się realna, choć skromniejsza, niż marzył.

Sesja 17 — Baltazar wciąż nasłuchuje

Podczas długiego odpoczynku na moście Baltazar poświęcił chwilę na dalsze poszukiwanie Pieśni — wątek ciągnie się w tle, bez nowych ustaleń tej sesji.

Zobacz też