Nyxara

Katari o srebrnym futrze, szpieg, walcząca sztyletami i pazurami, mistrzyni skradania i charakteryzacji. Pochodzi z północnego Voldaenu, gdzie wyszkolono ją w podziemnej placówce; mimo młodego wieku powierzano jej ważne misje, a najważniejsza ściągnęła ją do Hilltop.

Historia w kampanii

Sesja 01 — tropem szpiega w Twierdzy Umber

W Twierdzy Umber Nyxara wypatrzyła Simię, bo lustrował otoczenie dokładnie tak jak ona. Śledziła go i zobaczyła, jak przenika przez zamknięte drzwi — technikę rozpoznała z miejsca, w którym ją samą szkolono (Voldaen). Goniąc go po tym, jak z pokoju w transie wyszła Kael, została zaskoczona w ciemności: zimna dłoń, „dzień dobry, siostrzyczko", cios z trucizną paraliżującą — i padła nieprzytomna.

Odratowana i wyniesiona przez Kael, w ucieczce z twierdzy zeszła po linie i zeskoczyła z muru, przepłynęła fosę. Baltazar związał się z nią telepatycznie. Po zbiórce brała udział w śledztwie i zaproponowała swoją zdolność charakteryzacji do planu podszycia się pod delegata Arkwrighta w Nowej Nadziei. Na trakcie, w zasadzce rycerzy, biła z ukrycia sztyletem.

Sesja 02 — wyznanie i ogień na robaka

Podczas odpoczynku w kopalni, leczona przez Kael, Nyxara odsłoniła część swojej przeszłości: jest szpiegiem, kradła informacje, a szkoliła się — i sama używała — tej samej paraliżującej trucizny, którą Simia poraził ją w Twierdzy Umber. Przyznała, że pracowała dla Voldaenu, a dziś jest niezależna, i potwierdziła, że Simia był bardem szkolonym tam, gdzie ona.

W kopalni skradała się na przedzie, rozpoznawała teren i obóz goblinów. W rozstrzygającym starciu z robakiem to ona podpaliła oblanego olejem potwora ognistym kociołkiem, po czym drużyna go dobiła. Do planu na Nową Nadzieję wniosła swoją specjalność — ciche wejście do magazynu.

Sesja 03 — cień na dachach

W Nowej Nadziei Nyxara była oczami drużyny: zwiadowała karczmę i półświatek, a gdy odbiór przesyłki zmienił się w pułapkę, weszła dachami na magazyn Gwiezdnego Szlaku i z góry dostrzegła uzbrojonych ludzi oraz lidera znikającego w skrzyni z ukrytym przejściem. Doposażyła się u płatnerza (pancerz, sztylety) i w truciznę od alchemika. Jako jedyna zdolna wejść niezauważona, jest kluczem do planów na Twierdzę i wyspę.

Sesja 04 — sen o zakapturzonym i przesłuchania

Sen od sztyletu pokazał Nyxarze, jak wbija ostrze w plecy zakapturzonego mężczyzny, którego rozpoznaje bez widzenia twarzy. Na jawie prowadziła większość przesłuchań w sprawie zaginięć — rozmawiała ze Stanem (bratem zaginionej Katarri) i w karczmie Roześmiany Błazen. Gdy padł pomysł kontaktu z wywiadem Polaris, ucięła go: z siatkami szpiegowskimi (jej własny Voldaen) ma złe doświadczenia i trzyma się od nich z daleka.

Sesja 05 — rozpoznanie ciemności

To Nyxara prowadziła rekonesans sklepu alchemika: obeszła budynek, dostrzegła w oknach atramentową, magiczną ciemność i stwierdziła, że zamka nie da się złamać mimo całej jej wprawy (Experience „Six of Crows") — na taką wioskę to nie jest zwykły zamek. Później porównała obie ciemności — tę u alchemika i tę w Dworze: obie magiczne, ale sklepowa gorsza i niekontrolowana, „lepka", jakby miała się wylać. Jej trucizna z S01 wciąż daje o sobie znać — ma już tylko objawowe antidota. W piwnicznej walce w ciemności przyzywała swojego cienistego ducha, musząc najpierw zlokalizować cel.

Sesja 06 — infiltracja i cena dawnej misji

To Nyxara samodzielnie weszła do podziemia Gwiezdnego Szlaku: niewidzialna, teleportując się w cieniu, zeszła za strażnikiem przez ukrytą skrzynię i znalazła dwadzieścia szklanych naczyń z ludźmi we krwi, a w gabinecie Muriel z Simiakiem i szklanym wężem-strażnikiem. Rozbijając jeden z pojemników, ściągnęła straż, raniła dźgnięciem jednego z ludzi Muriel, oberwała czarem i oszczepami, ale uszła — przez wodę i serię teleportów, ścigana przez szklanego węża.

Przy debriefie odsłoniła własną przeszłość: jako agentkę Voldaen wysłano ją do Polaris po plany wojenne; zdobyła je, lecz odkryła, że po sukcesie handler miał ją zabić, więc zbiegła, nie oddawszy planów — nosi je przy sobie do dziś. Prowadzący ją oprawca (ktoś inny niż Simiak) uważa ją zapewne za martwą i ściga.

Sesja 07 — łup z Akademii i cichy udział w walce

Rano Nyxara pokazała drużynie, co prócz planów wojennych wyniosła z Akademii Magotechniki: przedmiot przypominający kamerton z symbolem wody. Nie wiedziała, czym jest — dopiero Baltazar i Piero odczytali w nim połowę klucza do podróży między sferami. (Miejsce kradzieży dookreśliła sama: Akademia, gdzie podawała się za służkę.)

W ataku demona gniewu była mniej widoczna niż zwykle: podbiegała do przeciwników ze sneak attackiem, przywołała ostrza, by uderzyć we wszystkie demony naraz. Przeżyła starcie, w którym zginął N0rb3rt; po walce dopytywała o los ciał i jak najszybciej chciała ruszyć dalej.

Sesja 08 — cień w zasadzce i w jaskini

Nyxara była mniej na świeczniku niż zwykle, ale skuteczna. W obozie rzuciła na Kael skradanie, by ta nie zdradziła ich z powietrza. W nocnej zasadzce i w walce z kultystami w Talrun używała shadow stepa (teleportu w cieniu) i sneak attacków na zabójców i żywiołaka. Nowy towarzysz, Tundus, dołączył do drużyny na jej oczach.

Sesja 09 — zwiad, zawał i cień, który rozwścieczył strażnika

W Talrun Nyxara robiła, co umie najlepiej: zwiad dziury (rozpoznała zapadniętą świątynię, kolejne poziomy i szum rzeki w dole) i poziomu -1, skradanie, teleport w cień. W tunelu północnym jej sneak attack urwał kamiennemu kotu jedną łapę — ale ryk bestii zawalił strop i odciął ją od reszty drużyny; przekopali się do niej, a ona przeteleportowała się przez szczelinę z powrotem.

W zagajniku jej pomysł omal nie skończył się źle: przyzwała ducha cienia, a gdy ten przekroczył linię drzew, strzegący miejsca żywiołak wpadł w furię i ciężko ją zranił — okazało się, że magia cienia go drażni. Odwołała ducha i wycofała się z gaju, pozwalając Tundusowi uspokoić strażnika mową natury.

Sesja 10 — zdobywczyni sztyletu

To Nyxara zdobyła nagrodę próby wiatru. W kominie na końcu korytarza wiatru pojęła (razem z resztą), że klucz to oddać się wiatrowi, nie walczyć z nim — i jako najbardziej drobna oraz zwinna wzbiła się w górę, chwytając w locie zakrzywiony sztylet. Ostrze nacięło jej palec, a z krwi uformowała się czerwona wstęga przywiązana na stałe do broni (kinezyjny sztylet, twór Moraga). Wcześniej siekła roje komarów Rain of Blades; w próbie wody jako łosoś przepłynęła zalaną salę na zwiad (potwierdzając, że głaz to korek). Zabrała też ze sobą łuk.

Sesja 11 — oczy w cudzym umyśle

W tej sesji Nyxara była oczami drużyny w dosłownym sensie: weszła w myśli szalonego olbrzyma i z chaosu jego umysłu wyczytała, że zna świątynię na wylot, że ma wyłupione oczy i jedyne oko na czole, że boi się komnaty śluzu, choć coś cennego tam go ciągnie — a przy okazji zobaczyła jego oczami strukturę poziomu -2 (wyspa, wodospad, brama z czterema kryształami). Gdy nieudane leczenie Kael wywołało u olbrzyma panikę, oberwała od niego, ale potem to ją osłaniał.

W walce z łzawym stworem rzuciła zakrzywionym sztyletem i tak odkryła jego drugą cechę (odbicie do kolejnego celu). Uciekając wcześniej przed smoczycą, instynktownie chwyciła z jej skarbów fiolkę „słodki mch" (uniwersalną miksturę); łupem sesji były też buty do chodzenia po wodzie z komnaty śluzu. Pokusę kradzieży zbroi kobiety z wody porzuciła — nie dało się zabrać jej niezauważenie.

Sesja 12 — pierwsza w otchłani

W finałowej walce na -2 Nyxara zabiła Chimerę Medana (lwi łeb, wężowy ogon) — choć sam demonolog zdążył zeskoczyć i zniknąć. Gdy rytuał zniszczył barierę, a otchłań zaczęła wszystko wsysać, to Nyxara jako pierwsza została wciągnięta w ciemność i znikła — pociągając za sobą całą drużynę, która skoczyła w dziurę jej śladem (i śladem Medana).

Sesja 13 — trucizna, która budzi się przy drzewie, i dom z dzieciństwa

Na platformie drzewa Nyxara poczuła, że już tu była — a jej trucizna zyskała na intensywności (w tym miejscu każdy jej test obciążała dodatkowa kość: parzysty wynik pomagał, nieparzysty szkodził). W roku 0 ta sama trucizna była spokojna — żadnego bólu, wręcz przewaga na testy. Gdy przy drogowskazie drużyna wybrała cień + 508, trafili do piwnicy, którą Nyxara natychmiast rozpoznała — jej dziecięcego ośrodka szkoleniowego Voldaen: cela, ten sam zamek, korytarz pułapek, garnizon. To ona poprowadziła drużynę przez pułapki (zna układ), otwierając zamek i teleportując się w cień; dostała 27 obrażeń od tuby ognia. Przeprawa skończyła się w komnacie strażników Voldaen. Czym jest jej związek z tym miejscem i trucizną — otwarte.

Sesja 14 — closure w ośrodku Voldaen

Potwierdziło się, że cień/508 to jej dziecięcy ośrodek Voldaen. W walce z czterema zbrojnymi to Nyxara dobiła elitarnego lidera sztyletem (atak wielocelowy) — swoisty „closure" z miejscem, które ją ukształtowało. Gdy drużyna wpatrywała się potem w kryształ na wulkanie, Nyxara jako jedyna nie patrzyła — nie zobaczyła własnego alternatywnego odbicia.

Sesja 15 — wersja, która uciekła

W piwnicy Medana, gdy drużyna zmierzyła się z własnymi przeszłymi wersjami (patrz Korekcja), alt-Nyxara jako jedyna uszła z życiem — zgodnie ze swoją naturą stała się niewidzialna i zniknęła, a uciekając zamknęła za sobą klapę piwnicy. Tundus próbował ją potem wyśledzić (trop zawiódł — zdążyła uciec na górę). Tawos zapowiedział, że to „problem, który będzie musiał rozwiązać". Od Tundusa Nyxara dostała na drogę broszkę-klepsydrę dającą nadzieję. Jak w całej sesji, jej kwestie szły bez własnej etykiety (niewydzielony głos).

Sesja 16 — chora i czujna

Baltazar delikatnie dopytał Nyxarę, czy czegoś nie ukrywa (podejrzewając, że jej ośrodek był „przyszłym epicentrum") — odparła, że nic więcej nie pamięta, jest przytłoczona nowym światem bogów i że nie wiedziała, kim jest Simiach; zależy jej tylko na antidotum. Na wulkanie (ogień/0) odłamek kryształu wbił się w jej ramię — złapała krystaliczną chorobę (u niej poziom 1). W finale, gdy Kael i Baltazar wpadli w trans przy krysztale, a zaatakował ich czerw-strażnik, to Nyxara ich obudziła szarpnięciem, dzięki czemu zdążyli uciec na most.

Sesja 17 — na cmentarzu bez własnego imienia

Portal wyrzucił Nyxarę samą na cmentarz Nuady 2091. Na gigantycznych tablicach-nagrobkach zobaczyła powtarzające się imiona towarzyszy z epitafiami i datą 2091 — „KN, nie wybrała mądrze"; „Tundus, za którym nikt nie płacze"; „Baltazar, łudząc się, że wreszcie zrozumiał". Jej własnego imienia nie było na żadnej. W krypcie natknęła się na wielorękiego demona wyciągającego ciała z szuflad; dotknął jej czoła i zdziwił się, że nie jest duchem, a o jej kryształach rzucił, że „niedługo przestaną być problemem". Gdy z drzewa wytoczyła się czarna masa oczu i macek, ruszyła ku Kael, Nyxarę zupełnie ignorując.

Przy wrośniętej w drzewo Emeraldzie Nyxara dostała zwój (Emeralda odczytała jej kryształ i wskazała szufladę). W sklepie demona usłyszała trudne do przyjęcia rzeczy — jako jego twierdzenia: nie ma tu ciała / „nie żyje", a choroba jej nie zabija; jej ciało jest w roku ~503–508, w ruinach na jednym z planów (drużyna wiąże to z cień/ ogrodem 508). Nad ladą rozpoznała ciało N0rb3rta.

Sesja 18 — ciało w roku 503

Na prośbę Nyxary demon zlokalizował jej ciało: rok 503, podziemne miejsce „Mondain" (więcej ciał dostrzegł w 508). Potwierdziło się, że na nagrobkach Nuady brak jej imienia, a potwór wciąż jej nie dostrzega — w fabryce bez przeszkód przemknęła tam, gdzie reszta musiała walczyć. W gabinecie Korusa zgarnęła jego notatki i schematy. Jej choroba postępowała mimo wszystko.

Zobacz też