Sesja 09 — Świątynia żywiołów

Zaraz po walce drużyna zwiedza jaskinie Talrun krok po kroku. Na górnym poziomie Tundus znajduje przy kultystach notatkę o ołtarzu, którego nikt nie miał tknąć, Baltazar — mapę trzech poziomów i bransoletę z runami, którą strzela próbnie i hukiem zdradza drużynę; Kael widzi białą peleryną-humanoida nurkującego w dół dziury. Niżej czeka świątynia na planie krzyża czterech żywiołów (ołtarz ma być jeszcze głębiej), osiem posągów o twarzy tej samej „maski" co w notatkach fungrila z S02, a w ciemnym tunelu — kamienny kot, który przenika przez skałę, zawala przejście i rozdziela ekipę. W ziemnej odnodze drużyna trafia na podziemny zagajnik — świątynię ludu Tundusa — i oswaja strzegącego go żywiołaka Ziemi, wyjmując z jego pleców magmowy młot (bierze go Kael). W sercu gaju kwitnie kwiat o nieskończonych korzeniach. Zbadano jeden z czterech korytarzy; ołtarz wciąż czeka.

Co kryją ruiny

Po walce z S08 drużyna urządziła sobie w Talrun prawdziwe zwiedzanie ruin — mierząc czas, bo w jaskini krążą potwory. Przy ciałach kultystów Tundus znalazł worek złota i notatkę bez podpisu: „kontynuujcie swoje eksperymenty i nie dopuśćcie nikogo do ołtarza" — ktoś wydawał im rozkazy. Baltazar w kręgu rytualnym odkrył mapę (trzy poziomy: komora, świątynia na planie krzyża, a najniżej ołtarz) i bransoletę z czerwonymi runami — broń, w którą kultyści próbowali przelać skradzioną moc żywiołaków. Wypróbował ją od razu: promień wybił dziurę w ścianie, a huk poniósł się po całej świątyni (wściekła Kael zabrała go pod pachę i zleciała niżej). Na warcie Kael dostrzegła wcześniej białą smugę — humanoida z peleryną — wlatującą prosto w dół dziury.

Krzyż czterech żywiołów

Niżej otworzyła się zapadnięta świątynia na planie krzyża: północ to ogień, wschód woda, południe wiatr, zachód ziemia, a centralny szyb prowadzi jeszcze głębiej — ku ołtarzowi z mapy. W okrągłej sali stoi osiem czterometrowych posągów łysego humanoida o wielkich elfich uszach i orczych kłach; Baltazar rozpoznał w tej twarzy „maskę" — jeden z pięciu symboli z notatek martwego fungrila (Osada Fungrilli, Zwój z symbolami, S02), a i drzewa, które widać za przepaścią, przewijały się w tamtych notatkach obok niej.

Kot z kamienia

Pościg za postacią, która umknęła w tunel północny, skończył się zasadzką: kot ulepiony z kamienia, przenikający przez skałę jak duch, bez oczu i bezgłośny, na którego magia niemal nie działała. Gdy Nyxara urwała mu sneak-attackiem łapę, bestia rykiem zawaliła strop, sama przeniknęła przez spadające głazy i zniknęła żywa — a zawał odciął Nyxarę od reszty i na trwałe zamknął drogę na północ. Przekopali się (saperką Tundusa, darem przezornego mistrza) i zawrócili.

Zagajnik i jego strażnik

Zachodnia, ziemna odnoga wyprowadziła na przepaść, za którą w mroku rósł gaj drzew — nie naturalny, lecz utrwalony czar potężnego druida. Kael przerzuciła most linowy; Tundus poczuł, że jest u siebie — to świątynia jego ludu. W druidycznym kręgu krążył gigantyczny żywiołak Ziemi z magmowym młotem wbitym w plecy; nie atakował, raczej odganiał i nieporadnie stawiał przewrócone kamienie. Zamiast walki drużyna mu pomogła: Tundus mową natury raz po raz go uspokajał (choć duch cienia Nyxary wyprowadził go z równowagi i ciężko ją poranił), a wspólnie naprawili krąg. Gdy ostatni kamień stanął, gaj zakwitł, żywiołak ułożył się i znieruchomiał, a Kael wyrwała mu z pleców młot. Wsłuchany w kwiat w centrum kręgu, Tundus pojął, że jego korzenie ciągną się bez końca — ktokolwiek to stworzył, był niewyobrażalnie potężny.

Kolejna sesja

Zbadano dopiero jeden z czterech korytarzy poziomu -1; ołtarz na dnie świątyni pozostaje nietknięty, a z samego dołu wciąż dobiega szum rzeki z S08. Kim jest humanoid w pelerynie, dokąd umknął kamienny kot, czym jest kwiat o nieskończonych korzeniach i jak wiąże się z maską z notatek fungrila — wszystko to czeka. Dungeon, jak zapowiedziano, rozciągnie się jeszcze na kilka sesji, a zegar Czuwania tyka.