Ignarios

Feniks Wiecznego Ognia, Pan Płomienia — bóg oczyszczenia, kary i odrodzenia, w Hilltop czczony ponad wszystkimi, najpotężniejszy z nowych bogów. Jego ognisko płonie w każdym mieście; wedle kapłanów „kto nie zna ognia, ten nie zna życia". Kael jest jego serafem — obrończynią i zwiastunką nadziei, której płonące skrzydła i ogień są znakiem jego mocy.

Historia w kampanii

Sesja 01 — Pan, którego imieniem działa Kael

Ignarios nie pojawia się osobiście, ale jest obecny w każdym czynie Kael: wzywa go jako swojego Pana, jego imieniem oczyszcza ogniem i modli się nad spalonym Arkwrightem („ogień oczyszcza"). Gdy jednak Kael zabija w transie, sama rozpoznaje, że to nie była boska interwencja — ktoś użył jej wbrew jej wierze, co odróżnia moc Ignariosa od obcej magii, która ją opętała.

Sesja 02 — obrzęd oczyszczenia

W drugiej sesji moc Ignariosa pokazała nową twarz: nie tylko ogień i leczenie, ale i obrzęd oczyszczenia. Gdy Kael stanęła przed wielkim portalem wyrytym krwią w leżu robaka, sięgnęła po rytuały Ignariosa służące uświęcaniu miejsc skażonych plugawą magią i zdołała portal rozproszyć. Jego imieniem błogosławiła też towarzyszy przed trudnymi próbami.

Sesja 04 — bóg, który zniknął, a wciąż daje moc

W rozmowie z Kael Lady Emeralda zauważyła paradoks: Ignarios — wedle jej wiedzy — „zniknął", a mimo to wciąż zasila serafkę mocą i ogniem. Wyszło przy tym, że droga Kael do przekucia skrzydeł wiedzie przez legendę o czempionach bogów i ich próbach (zapiski w świątyniach Bastionu) — a rytuał, który mógłby jej pomóc, wiąże się nie z Ignariosem, lecz ze starymi bogami (Umbra/Menof), co stawia jej wiarę pod naporem.

Sesja 07 — ciepło przeciw furii

W walce z demonem gniewu Kael sięgnęła po moc Ignariosa nie do ataku, lecz by ukoić szalejącego giganta — wznieść ku niemu „ciepło" boga ognia i stłumić jego furię. Próba się nie powiodła: aura gniewu okazała się silniejsza. Dla serafki było to kolejne starcie jej ognia z obcą, plugawą magią.

Sesja 13 — imię nieprzekreślone, lecz głucho

Na wewnętrznym kręgu Nowych Bogów wyrytym na platformie drzewa figurowało imię Ignariosa — nieprzekreślone, w odróżnieniu od Tarosa, Selmary i (na oczach drużyny) Eliry. Dla Kael był to znak nadziei, że jej patron wciąż żyje. Spróbowała go jednak wyczuć w tym miejscu — i nie poczuła nic: ani ciepła, ani obecności, jak przy pustej ikonie. Jego imię trwa, lecz tu, w świecie Starych Bogów, pozostaje głuche.

Sesja 14 — wyczekiwany, nieobecny

Kael wciąż szuka znaku od Ignariosa: na moście pali piątą świecę modlitewną, ale ta — jak w świecie, gdzie czas stoi — nie wypala się, więc nie przynosi głosu boga. Na wulkanie spotyka uskrzydlonego maga i udaje się tam licząc na Ignariosa — ale nic nie potwierdza, że to on (imię nie pada; postać sama go nie pamięta). Ignarios pozostaje nieuchwytny.

Sesja 15 — to on był magiem z wulkanu

Na moście Tawos, pytany wprost o „ptasią postać z wulkanu", odpowiedział bez ogródek: „jest to Ignarios. To raczej istota, która kiedyś zostanie Ignariosem". Amnezyjny mag, którego Kael spotkała na wulkanie (S14), jest więc wczesną postacią samego Ignariosa — a jajo na dnie krateru z wizji Kael było manifestacją jego narodzin.

Tawos wyjaśnił, jak doszedł do boskości: Ignarios nie urodził się jako jednokopiowa anomalia (jak część Nowych Bogów) — miał inne wersje siebie, ale zabił ich tak wiele, że urósł do poziomu boga (patrz Korekcja). Potwierdza to zarazem nadzieję Kael, że jej patron „gdzieś jest", i zakłóca ją: ten Ignarios dopiero się staje, a drogą do jego potęgi była eliminacja samego siebie.

Sesja 17 — wieża nowego boga ognia

Kael medytowała do Ignariusa przy siódmej świecy. W Nuadzie 2091 demon wspomniał o wieży, w której mieszkał kiedyś jeden z nowych bogów — „działał ogniem, gorąco było, przyszedł, spalił się i poszedł". Kael spojrzała wtedy na Nyxarę: drużyna czyta tę wieżę jako siedzibę Ignariosa — ale demon imienia nie podał, więc utożsamienie pozostaje odczytem drużyny.

Sesja 18 — ósma świeca

Kael zapaliła ósmą świecę modlitewną do Ignariosa podczas odpoczynku w Nuadzie — mieście martwych bogów. Baltazar zauważył gorzko, że „akurat tu jasne, że bóg umarł"; Kael odparła, że nie wie tego na pewno, i trwała przy wierze.

Zobacz też